این گفتوگویی مفصل با کسی است که باید به او احترام گذاشت، گفتوگویی که در پایانش دوباره متوجه میشویم که نمیشود «برانکو ایوانکوویچ» را دوست نداشت:
*بهترین روز زندگیام، روز از دست دادن جام مقابل استقلال خوزستان بود
*هر روز به بازیکنان میگفتم پرسپولیس بزرگ است و نباید معمولی باشید
*میراث مهمی را برای یحیی و اوسمار و بقیه مربیان به جا گذاشتیم و به آن افتخار میکنیم
*مهمترین دستاوردم در فوتبال ایران صعود به جام جهانی ۲۰۰۶ بود
*میخواهم به ایران برگردم و برای هواداران پرسپولیس دست تکان دهم
*بارها گفتم که ایران وطن دوم من است و به این کشور عشق میورزم
*فوتبال ایران رو به پیشرفت است و جوانان خوبی دارد
*به شاگردانم که مربیان بزرگی شدهاند افتخار میکنم
*اگر به عقب برگردم باز هم ایران و پرسپولیس را انتخاب میکنم
*از دست دادن بخشی از فوتبال است و هواداران پرسپولیس این را درک میکنند
برانکو، ۲۵ سال قبل تو به عنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمدی، از تفاوت ۴۷ سالگی با ۷۲ سالگی بگو. اگر شانس برگشت به عقب را داشته باشی، همین مسیر را میآیی؟
(میخندد) اولین فرقش این است که من پیر شدم و البته الان مربی بسیار بهتری هم هستم. بله قطعا، من به تجربهای که در ایران داشتم افتخار میکنم، افتخار میکنم که توانستم مردم ایران را خوشحال کنم، با نتایجی که کسب کردیم، با فوتبالی که به نمایش میگذاشتیم و با صعود به جام جهانی. حتما همین مسیر را میآیم و دوباره مربی ایران میشوم.
تو موفقیتهای زیادی در ایران داشتی، با تیم ملی به جام جهانی رفتی و با پرسپولیس به فینال آسیا، اگر مجبور باشی یکی از این موفقیتها را به عنوان یک دستاورد برای خودت نگه داری، کدام یکی است؟ …
