لاغر بود و ترکهای، شادان و غزلخوان چرخ میزد دُور جمعیت، سازش را به یکباره کنار مینهاد، انگار که هاتف معبد دُلفی در گوشش زمزمه کرده باشد و رسالت رونق بخشیدن به مجلس را به دستِ با کفایت او سپرده باشد، خود وارد میدان بزم شد، روی پاشنه چرخید، دستافشان و پایکوبان، مجلس عروسی را گرم کرد و همچنان خندهای برقِ دندانهایش را به رخ جمعیت میکشید...
در همه این حالتها، چه زمانی که ضرب مینواخت چه زمانی که وسط سالن عروسی، محفلآرایی میکرد، همان خندۀ بیرمق و انگار ساختگی روی لبانش نقش بسته بود، تو گویی چیزی را در لفافۀ این لبخندِ دنداننما پنهان کرده بود...
از ذهن هیچکس حتی سایۀ این احتمال نمیگذشت که دستانی که چنین با مهارت روی ساز ضربی فرود میآیند، بتواند با سلاح گرم، بدن زن بیستو چند ساله و مادرِ دو بچه را غرقه در خون کند! هیچ کس حتی در دورترین کابوسها انتظار این را نداشت آدمی خندهرو چنان آهندل باشد که پیکر بی جان قربانی را هم به چاهکی در بیرون شهر بیندازد.
وقتی رسانهها و روزنامهنگاران، درباب جنایت هولآور نوازنده تمپوی مجالس در شهرستان «نوبهار» در استان خراسان مقاله نوشتند و گزارش تهیه دیدند، تازه میشد به راز آن لبخند ساختگی پی برد! شخصیتِ مکعبی جانیان
در مطالعات جرمشناسی، محققان عبارتی را برای اشاره به شخصیت چند وجهی آدم ُشان سریالی و در کل قاتلان به کار می برند: «شخصیتهای مکعبی». این عبارت توضیح می دهد که جنایتکاران سریالی میتوانند از شخصیتی چند وجهی برخوردار باشند: پدری مهربان، همسایهای دستگیر، همکاری مؤدب و کاسبی محترم و.. اما با همه اینها بر این امر هم قادرند که در شبی تاریک یا در کوچهای خلوت، گلوی قربانیشان را بی هیچ احساس ناراحتی تا حد مرگ بفشارند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































