پیام سید محمد خاتمی به آیین نکوداشت داوری اردکانی

به نام پروردگار بزرگ که انسان را آفرید

و انسان را خردمند و آزاد آفرید

سخن گفتن از حضرت استاد داوری سخن گفتن از معرفت است و فضیلت، اعم از عقلی و اخلاقی.

این بزرگوار عمر شریف را(که دراز باد و همچون گذشته پربار!) در پی یافتن حقیقت(که بسی دیریاب است) گذرانده است و دلش به آهنگ درد و درک انسانی طپیده است که در بیشتر زمانها در بند هوای نفس خود یا هوس قدرتهای زورگو یا هر دو بوده است و رهائی این آفریده ممتاز خداوند را از این بندها(که البته باید به دست خود انسان برداشته شود) خواسته است؛ و از این رو مدام او را هشدار و تذکر داده است و در نمودن راه کوتاهی نکرده است و همواره، به ویژه در مرحله اخیر عمر شریفش مسائل ایران و ایرانی مورد اهتمام بیشترشان بوده است.

تمدن جدید، پدیده ای شگفتی آور است و دست آوردهای شگرف و عظیمی برای بشریت داشته است و زندگی انسان ها را از رنج ها و محرومیت ها و ناخشنودی های فراوان رهانیده است؛ گرچه این دست آوردها عادلانه و منصفانه میان بشریت تقسیم نشده و بخش هائی از جهان از این بابت دچار رنجهای مضاعف شده است.

این پدیده بزرگ و شگفت انگیز، اما، بحران ها و دردهای تازه ای را پدید آورده که پاره ای شناخته شده است و پاره دیگر هر چند که احساس یا به شهود دریافته می شود ولی به درستی درک و تعریف نشده است.

دانش جدید و زاده سترگ آن فن آوری(تکنولوژی) که بنا بوده است بهشت  موعود دین ها را در زمین و برای انسان(که به جای خدا نشانده شده است) فراهم آورد، برای بشریت از جهاتی جهنمی به همان سوزانی که در بیان پیشینیان آمده است ایجاد کرده است.

آنچه بنا بود ابزاری باشد در استخدام و خدمت انسان برای بهبود زندگی و آسان کردن و لذت بخش کردن آن به تعبیری جان و جهان انسان را تسخیر کرده است که نمونه بارز آن را این روزها در هیبت غول از بند رها شده توانمندِ (ولی بی احساس و عاطفه و...) به اصطلاح «هوش مصنوعی» می بینیم که می تواند منشأ آینده بسیار وحشت آورتری از وضعیت کنونی برای بشر باشد، امری که حتی آفرینندگان این پدیده را نیز نگران کرده است. …