مجلس و اینترنت در گرگ‌ومیش جنگ

عطش سیری‌ناپذیر برای کنترل شریان‌های ارتباطی ایران را باید در سال‌های ریاست‌جمهوری معجزه‌ی هزاره‌ی سوم جست‌وجو کرد. روزگاری که در قالب بزرگ‌ترین و البته پرحاشیه‌ترین خصوصی‌سازی تاریخ کشور، شرکت مخابرات ایران به نهادهای نظامی و امنیتی (کنسرسیوم اعتماد مبین) واگذار شد تا کلید ارتباطات در دست دولت نماند. بخشی از مهندسی اصلاحات زدایی و محدود کردن انتخاب‌های مردم. آن روزها طراحان این واگذاری گمان می‌کردند با تصاحب بزرگ‌ترین اپراتور و مالک زیرساخت‌های فیزیکی، نبض اطلاعات جامعه را برای همیشه در دست گرفته‌اند. اما با گذشت زمان، توسعه سریع اینترنت، تغییر نسل شبکه‌های موبایل و ظهور پلتفرم‌های تعاملی جدید، آن‌ها را متوجه یک خطای استراتژیک کرد: واگذاری یک یا چند شرکت، برای کنترل همه‌جانبه‌ی اینترنت و مهار جریان آزاد اطلاعات در عصر دیجیتال کافی نبود.

جامعه راه خودش را پیدا کرده بود و ابزارهای ارتباطی جدید، انحصار فیزیکی را بی‌اثر می‌کردند. آنها این حقیقت را زمانی متوجه شدند که هواداران حسن روحانی در کارزار انتخابات سال ۱۳۹۲، با اتکا به تلگرام، جهت‌گیری صداوسیما به کاندیدای اصول‌گرا را بی‌اثر کردند. روحانی رئیس‌جمهور شد و تجربه‌ی سازنده‌ی برجام، اصول‌گرایان را چهار سال دیگر از سودای دولت دور نگه داشت. اما آنها بیکار ننشستد. مردان باران دیده اصول‌گرا، از همان زمان «صیانت» را کلید زدند و سعی داشتند محدود کردن فضای مجازی را در دوران حسن روحانی پیش برند تا دامن کاندیدای مطلوب‌شان در انتخابات ۱۴۰۰ از لکه کثیف فیلترینگ پاک بماند. آنها توانستند با تمسک به رای یک قاضی (که بعدا بخاطر فساد محکوم شد)، تلگرام را فیلتر کنند و دسترسی جامعه به این رسانه که در میان عامه‌ی مردم مخاطب بسیار داشت را، دچار اختلال کردند. …