این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
بهار خسروی گروه کتاب / کتاب «وقتش که برسد التیام مییابی» نوشته برایانا ویست با ترجمه سمانه کدخدایی مرغزار که توسط انتشارات دکسا منتشر شده، دقیقاً دست روی همین نقطه میگذارد. این اثر نه ادعای معجزه دارد و نه میخواهد وعدههای توخالی انگیزشی به خوانندهاش بدهد؛ بلکه دست مخاطب را آرام در دست میگیرد، او را به کناری میکشد و میگوید: «نفس عمیقی بکش، اشکالی ندارد اگر هنوز روبهراه نیستی. التیام یافتن زوری نیست؛ وقتش که برسد رخ میدهد.» برایانا ویست، نامی آشنا برای علاقهمندان به جستارنویسیهای نوین در حوزه خودآگاهی و روانشناسی فردی است. او در ایران و جهان بیش از هر چیز با کتاب «تو خود کوهی/ The Mountain is You» شناخته شد؛ اثری که به پدیده خودتخریبی و راههای رهایی از الگوهای بازدارنده ذهنی میپرداخت. اما «وقتش که برسد التیام مییابی» زاویه دید متفاوتی دارد. اگر در کتاب «تو خود کوهی» سخن از ایستادگی در برابر صخرههای درونی بود، در این کتاب نویسنده با لحنی بسیار لطیفتر، صمیمانهتر و شاعرانهتر از فصل ترمیم میگوید. در پشت جلد کتاب جملهای به چشم میخورد که عصاره اصلی تفکر نویسنده را نشان میدهد: «گاهی مشکل این نیست که نمیخواهیم التیام بیابیم، مسأله این است که هنوز آماده نیستیم با حقیقتی روبهرو شویم که درد را در جانمان زنده نگه داشته است. التیام، بیشتر از آن که یک جهش ناگهانی باشد، یک تغییر آرام است؛ لحظهای که دست از جنگیدن برمیداریم و به خودمان اجازه میدهیم چیزی را تمامشده بدانیم.» ویست به خواننده یادآوری میکند که رنج، یک خط سیر مستقیم و قابل پیشبینی ندارد. التیام مثل ترمیم یک شکستگی در استخوان نیست که بعد از چهلمین روز دقیقاً بتوان مثل روز اول راه رفت. ذهن و روان انسان لایهلایه است. گاهی التیام در عقبنشینی است، گاهی در گریستن و گاهی در سکوتی طولانی که جامعه پرهیاهو آن را با افسردگی اشتباه میگیرد.
از دل تجربههای تلخ گذشته …


دانلود از کافه بازار
































































































































































