بازار
بخش موردعلاقه‌ام در ساخت هر فیلمی، تحقیقات و پژوهش‌های مربوط به آن است و من هم ماه‌ها برای ایفای این نقش آماده شده بودم. رمان زندگی‌نامه‌ای آنری شاریر، «پاپیون»، را خیلی دوست داشتم که پس از انتشار در سال ۱۹۶۹ به یکی از پرفروش‌ترین آثار زمان خودش تبدیل شد. استودیوهای فیلم‌سازی برای خرید حق اقتباس آن با یکدیگر رقابت شدیدی داشتند. این کتاب آن‌قدر تأثیرگذار بود که یکی از وزیران دولت فرانسه، «انحطاط اخلاقی» کشور را به «دامن‌های کوتاه و پاپیون» نسبت داده بود.
مدت زیادی را در کتابخانه عمومی نیویورک صرف مطالعه درباره محل وقوع داستان کرده بودم: جزیره شیطان؛ تبعیدگاهی بدنام و به‌اصطلاح فرارناپذیر در نزدیکی سواحل گویان فرانسه که مجرمان را به آنجا می‌فرستادند تا در شرایطی هولناک جان بدهند. آنجا برای کسانی که از قوانین سرپیچی می‌کردند، گیوتین داشتند؛ اما نوع دیگری از گیوتین هم وجود داشت که به آن «گیوتین خشک» می‌گفتند: وبا. این بیماری بسیاری از زندانیان را تنها چند روز پس از ورودشان از پا درمی‌آورد. می‌دانستم که پیش از اعزام زندانیان، موهای همه‌شان را به شکلی وحشتناک کوتاه می‌کردند. برای همین، درست پیش از شروع فیلم‌برداری در جامائیکا، موهایم را به همان شکل کوتاه کردم. (راستش را بخواهید، این روزها این مدل مو تا حدی هم مد شده است... اگر عکس‌هایم را در فیلم «پاپیون» در گوگل جست‌وجو کنید، متوجه می‌شوید چه می‌گویم؛ انگار آماده‌ام بروم کلوب!) …
