بازار
یک پست اولیه و چند کلیپ بعدی که از سوی اتابک وثوقی، نایب‌رئیس انجمن گفتاردرمانی ایران منتشر شده، حاوی ادعاهایی درباره نحوه برخورد با کودکان در جلسات موسوم به «شبیه‌سازی ذهن» در کلینیک ذهن و روان است که موجی از واکنش‌ها را به‌دنبال داشته است. صدای یک دختر دارای فلج مغزی در این ویدیو از آزار و اذیت بسیار در آن مرکز روایت می‌کند که نوجوانان هم‌سن‌وسال او، به‌عنوان کارکنان مرکز، با بلند کردن صدای موسیقی، با چوب بر تن و بدن این بیماران می‌زدند.
در محتوای اصلی پست، وثوقی با اشاره به روایت‌های خانواده‌ها و مشاهدات خود، از ضرب‌وشتم کودکان، استفاده از روش‌هایی که خانواده‌ها آن را خشونت‌آمیز توصیف کرده‌اند و دریافت هزینه‌های بالا در ازای وعده‌های درمان قطعی سخن گفته است. او این اقدامات را در تضاد با استانداردهای حرفه‌ای توانبخشی و کاردرمانی دانسته و خواستار پیگیری جدی شده است. این ادعاها در امتداد گزارش‌های رسانه‌ای قرار می‌گیرد که در آن خانواده‌هایی از شهرهای مختلف کشور از شکستگی استخوان، کبودی و بازگشت کودکان در وضعیت گریان خبر داده بودند. نظرات خانواده‌ها
در میان نظرات زیر پست، چند دسته واکنش برجسته دیده می‌شود. گروهی از کاربران با اشتراک تجربیات مشابه یا حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده، خواستار تعطیلی فوری مرکز و برخورد قضایی شده‌اند. برخی دیگر بر نبود پشتوانه علمی روش «شبیه‌سازی ذهن» تأکید کرده و آن را در ردیف مداخلات غیرمجاز دانسته‌اند. در مقابل، تعداد محدودی از کامنت‌ها یا به دفاع از مرکز پرداخته یا خواستار بررسی دقیق‌تر و ارائه مدارک پزشکی قانونی شده‌اند. انجمن علمی کاردرمانی ایران نیز پیش‌تر از ثبت شکایت در تعزیرات حکومتی و سازمان نظام پزشکی خبر داده بود.
اگر این روایت‌ها حتی بخشی از واقعیت را بازتاب می‌دهند، پرسشی بنیادین مطرح می‌شود: چرا با وجود گزارش‌های رسانه‌ای، شکایت انجمن تخصصی و روایت‌های متعدد خانواده‌ها، این مرکز همچنان به فعالیت ادامه می‌دهد و رسیدگی نهایی و شفاف هنوز به نتیجه نرسیده است؟ …
