بازار
«علیرضا افشاری»، کنشگر میراث فرهنگی، به خبرنگار «پیام ما» می‌گوید: «پس از ثبت جهانی، مسئله فقط قرارگرفتن نام مهرگان در فهرست یونسکو نیست؛ پرسش مهم‌تر این است که این ثبت تا چه اندازه توانسته به حضور این آیین در زندگی عمومی و فرهنگی ایران کمک کند.» مهرگان از جشن‌های کهن ایرانی است که با پاییز، برداشت محصول، طبیعت و مفاهیم مرتبط با «مهر» پیوند دارد. در روایت‌های تاریخی و اسطوره‌ای نیز این جشن با داستان‌هایی مانند پیروزی فریدون بر ضحاک پیوند خورده است. در برخی منابع، مهرگان همچنین با آیین‌های درباری و سنت‌های ایران باستان ارتباط داشته است.
او می‌افزاید: «در سال‌های اخیر، بخش مهمی از برگزاری مهرگان همچنان بر دوش انجمن‌ها، گروه‌های مدنی و جوامع محلی بوده است. حتی اقدامات وزارت میراث فرهنگی نیز بیشتر به برنامه‌هایی محدود شده که در برخی استان‌ها برگزار شده‌اند؛ برای نمونه، در مهر ۱۴۰۴، معاون میراث فرهنگی از برنامه‌ریزی برای برگزاری مردمی مهرگان خبر داد و اداره‌کل میراث فرهنگی کرمانشاه نیز این جشن را در محوطه جهانی بیستون برگزار کرد.»
با وجود این اقدامات، این پرسش همچنان مطرح است که چرا آیینی که به‌تازگی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته، حضور پررنگ‌تری در برنامه‌های ملی فرهنگی و رسانه‌ای ندارد.
افشاری می‌گوید: «مسئله این است که وقتی آیینی در یونسکو ثبت می‌شود، ثبت جهانی نباید پایان کار باشد. ثبت جهانی در واقع باید آغاز مجموعه‌ای از اقدامات برای معرفی، پاسداری و انتقال آن میراث به نسل‌های بعد باشد. وقتی چنین اتفاقی رخ می‌دهد، انتظار می‌رود دستگاه تخصصی متولی میراث فرهنگی نیز برنامه مشخصی برای معرفی و تقویت این آیین داشته باشد.»
او می‌افزاید: «البته در سال‌های اخیر، انجمن‌ها، گروه‌های مدنی و افرادی که دغدغه میراث فرهنگی و فرهنگ ایران را دارند، توجه بیشتری به جشن‌های ملی و آیین‌های ایرانی نشان داده‌اند و در برگزاری مهرگان هم نقش داشته‌اند. اما این موضوع چیزی از وظیفه وزارت میراث فرهنگی کم نمی‌کند. این وزارتخانه متولی تخصصی میراث فرهنگی ناملموس است و طبیعی است که پس از ثبت جهانی یک آیین، انتظار از آن برای معرفی و پاسداری از آن بیشتر شود.» …
