ترک‌های عمیق بر دیوار قلعه

سپهر خرمی-خبرنگار ورزشی: دو بازی دوستانه بعد از جام جهانی قرار بود آغاز مسیر تازه تیم ملی فوتبال ایران برای جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ باشد؛ اما آنچه از اردوی اخیر به جا ماند، بیشتر از آنکه امیدبخش باشد، مجموعه‌ای از سؤال‌های بزرگ است. ایران ابتدا در فرغانه با نتیجه ۳ بر یک مقابل ازبکستان شکست خورد و چند روز بعد در کازان برابر روسیه ۲ بر صفر بازنده شد تا نخستین فیفادی پس از جام جهانی با دو شکست، پنج گل خورده و فقط یک گل زده به پایان برسد. شکست برابر ازبکستان به‌ویژه از این رو نگران‌کننده بود که تیم فابیو کاناوارو، با وجود آنکه وضعیت تیم ایران را به‌خوبی مطالعه کرده بود، عملا توانست بخش مهمی از راه‌های هجومی شاگردان امیر قلعه‌نویی را ببندد. کاناوارو بعد از مسابقه گفت تیمش خطرهای ایران را محدود کرده و تهدیدهای ایران عمدتا به ضربات ایستگاهی خلاصه شده است. چند روز بعد هم برابر روسیه، تیم ملی نه‌تنها گل نزد، بلکه در خلق موقعیت جدی نیز ناتوان بود. حالا انتقادها از قلعه‌نویی فقط درباره نتیجه نیست. سؤال اصلی این است که تیم ملی با این همه بازیکن باتجربه و لژیونر، دقیقا چه برنامه‌ای برای بازی دارد؟ اگر قرار است تغییر نسل انجام شود، چرا بازیکنانی مانند اللهیار صیادمنش که در لخ‌پوزنان شروع بسیار خوبی داشته، از فهرست کنار گذاشته می‌شوند؟ اگر قرار است بهترین نفرات دعوت شوند، چرا درباره احمد نوراللهی و مهدی قایدی چنین تصمیم‌هایی گرفته می‌شود؟ و اگر قرار است مسئولیت شکست‌ها میان بازیکنان تقسیم شود، سهم کادر فنی و تصمیم‌های تاکتیکی در این نتایج کجاست؟

حذف ستاره‌ها …