اعضای خانواده 6 نفرهای که از تراس خانه آبیرنگیشان همزمان که نظارهگر موجهای کوبنده سیل به محل سکونتشان هستند، به سمت بام ساختمان فرار میکنند.
ویدئوی «دوئل» ساکنان خانه آبیرنگ با «مرگ»، با موبایل از قسمت خشکی منطقه سیلزده گرفته شد و چند روز بعد، عکسهای حاصل از این ویدئو، توسط آژانسهای عکس خبری منتشر شد.
یک هفته پساز آن سیلاب، این «خانه آبیرنگ» به نماد «مرگباترین حادثه کوهستانی ۲۰۲۶» تبدیل شده است.
اما چرا صحنه «مقاومت خانه آبی برابر سیل غولپیکر» در جهان «ترند» شد؟
«تابآوری» این خانه مقابل سیلاب، آن هم در حالیکه ۷۵۰۰ خانه دیگر در مناطق سیلزده «نپال» با آب یکسان شدند، باعث جهانیشدن آن شد.
خانهای که در برابر دقایق طولانی «ضربات پرقدرت امواج مرتفع سیلاب»، کمر خم نکرد.
اکنون، مهمتر از «عکسهای ترندشده»، پرداختن به «راز پیروزی خانه ۴۰ساله برابر سیل» است.
سادهترین پاسخ به این معما، شعر معروف صائب تبریزی، غزلسرای صاحبنام ایرانی است که گفت:
خشت اول گر نهد معمار کج/ تا ثریا میرود دیوار کج
این خانه، «درست» ساخته شده بود؛ اصولی و مهندسی.
در درههای هیمالیا، عمده خانهها بدون استفاده از مصالحساختمانی ایمن، مقاوم و استاندار، «دیواره سنگی» دارند؛ سازهای که با ضربهها و فشارهای بیرونی از جمله موج سیل، تاب نمیآورند و تخریب میشوند.
اما خانه آبیرنگ ۴۰ ساله، به لحاظ اصول سازهای و معماری، ۲ ویژگی استثنایی نسبت به سایر بناهای مسکونی منطقه داشت؛
دارای «اسکلت بتن مسلح» و «پیریزی با مصالح راهسازی».
سازنده این خانه، «وسواس ویژهای» به خرج میدهد،
یعنی سازه اصلی ساختمان را با ترکیبی از بتن و آرماتور (شبکه میلگرد) بنا میکند که توانسته مقابل نیروهای فشاری و نیروی کششی، مقاومت کند.
همچنین بخاطر همجواری زمین این خانه با بستر رودخانه، … …
