بازار
در دوره‌ای از تاریخ معاصر ایران، به‌تأثیر از شرایط جامعه و فضای انقلابی، جنسیت زنان عامل مهمی در حذف آنها از اجتماعات ورزشی شد. در ورزش‌های سالنی، سالن مردان و زنان از هم جدا شد، اما در ورزش‌هایی نظیر کوهنوردی که سالن مجزایی نداشت و برنامه‌های ورزشی در دامان کوه و طبیعت برگزار می‌شد، چرخ بر پاشنه خط‌خوردن حضور زنان چرخید.
«افسر شاندیز» که از کودکی و به‌واسطه فراگیری این ورزش در خانواده به کوه و کوهنوردی علاقه‌مند بود، از روزهای دهه شصت و وضعیت کوهنوردی در آن دوره به «پیام ما» می‌گوید: «از سال ۵۸ کوهنوردی تشکیلاتی را شروع کردم. در سال ۵۷ فدراسیون کوهنوردی منحل شده بود و شورایی متشکل از باشگاه‌های کوهنوردی با نام «شورای کوهنوردان» به‌جای فدراسیون فعالیت می‌کرد.»
شاندیز که متولد سال ۱۳۳۹ است، از طریق شورای کوهنوردی با باشگاه آرش آشنا شد و فعالیت رسمی‌اش را در دنیای کوهنوردی آغاز کرد؛ فعالیتی که با ممنوعیت حضور زنان در کوهستان همراه بود. شاندیز از آن روزها چنین یاد می‌کند: «تا سال ۱۳۶۱ فعالیت باشگاه‌ها کمافی‌السابق به‌صورت مختلط ادامه داشت. اما در سال ۱۳۶۱، با شروع به کار مجدد فدراسیون کوهنوردی، نامهای به باشگاه‌های وقت داده شد که حضور و عضویت زنان در کوهستان را ممنوع اعلام کرد.»
از طرفی، نگرش حاکم نسبت به کوهنوردی در دهه شصت، این ورزش را به‌مثابه یک فعالیت سیاسی در نظر می‌گرفت و محدودیت‌های شدیدی را برای مردان هم اعمال می‌کردند. شاندیز درباره سرنوشت زنان کوهنورد در آن دوره بیان می‌کند: «گروهی از زنان این ورزش را کنار گذاشتند. عده‌ای کوهنوردی را در قالب گروه‌های دوستانه و خانوادگی ادامه دادند. اما ما گروهی علاقه‌مند بودیم که می‌خواستیم کوهنوردی را به‌صورت رسمی، حرفه‌ای و مجوزدار ادامه دهیم.» …
