تداوم اعتراضات خیابانی در اروپا و پایین بودن آمار تلفات انسانی در آن کشورها، بار دیگر به دستاویزی برای شبکههای رسانهای معاند تبدیل شده تا با یک شبیهسازی تقلیلگرایانه، حوادث خونین دیماه ۱۴۰۴ در ایران را بازخوانی کنند. در این روایتسازی هدفمند، پایین بودن آمار کشتهها در فرانسه به عنوان نماد «مدارای دموکراتیک غرب» و آمار بالای جانباختگان در ایران به عنوان نشانه «خشونت ساختاری حاکمیت» بازنمایی میشود! اما این قیاس، از اساس یک مغالطه روششناختی است، چرا که 2 پدیده با ماهیت و ابعاد کاملا متفاوت را با هم میسنجد. مقایسه «اعتراضات مدنی - سندیکایی» در اروپا با یک «جنگ ترکیبی و شهری مسلحانه» در ایران، نادیده گرفتن بدیهیترین واقعیتهای میدان است.
هر اعتراضی در ایران با خشونت و تلفات مواجه میشود؟
نخستین پیشفرض غلط در این قیاس، القای این گزاره است که «هرگونه تجمعی در ایران لاجرم به خشونت و خونریزی ختم میشود». تصویرسازی رسانهای به گونهای است که گویی حوادث دیماه، تنها نمونه اعتراض در تقویم سیاسی ایران بوده است. این در حالی است که سالانه صدها تجمع مسالمتآمیز کارگری، صنفی، بازنشستگی و دانشجویی در مقابل نهادهایی نظیر مجلس شورای اسلامی، وزارتخانهها، استانداریها و کارخانجات سراسر کشور برگزار میشود. سال ۱۴۰۴ هم تجمعات و اعتراضهای بسیاری رخ داد که فراگیرترین آنها در روزهای پیش از فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی در بازار تهران بود و بدون حتی یک کشته به پایان رسید. در سایر اعتراضهایی که در کشور رخ داد نیز به رغم وجود هیجانات بالا، عصبانیت و شعارهای تند معترضان و حتی برخورد فیزیکی، نیروی انتظامی با مدیریت میدانی و خویشتنداری، فضا را کنترل کرده و تجمعات بدون کوچکترین آسیب جسمی به پایان رسید. تبدیل یک تجمع به یک میدان خونبار، استثنایی بر قاعده در ایران است و ریشه در ماهیت خود آن رویداد دارد، نه رویه ثابت پلیس.
تفاوت ماهوی میدان
شکاف تحلیلی دوم، نادیده گرفتن «ابزار خشونت» در این 2 جغرافیاست. در خیابانهای پاریس، نیروهای ضدشورش عمدتا با پرتاب سنگ، ترقه یا نهایتا کوکتلمولوتف روبهرو میشوند. …


دانلود از کافه بازار






























































































