به گزارش ایسنا، کسانی که تا لبه پرتگاه مرگ پیش رفته‌اند یا حتی برای لحظاتی از آن عبور کرده‌اند، گاهی از حرکت در میان تاریکی (مانند یک تونل) به سوی دریچه‌ای درخشان و خیره‌کننده سخن می‌گویند؛ گویی گذرگاهی است به جهانی دیگر.
این تصویر چنان در فرهنگ عامه ریشه دوانده که به سمبلی آشکار از پایان زندگی بدل شده است.
با این حال، همه کسانی که تجربه نزدیک به مرگ داشته‌اند، چنین تونلی را مشاهده نمی‌کنند. برخی از فضاهایی وسیع و نورانی، افق‌هایی منحنی یا احساسی فراگیر از احاطه شدن توسط نور سخن می‌گویند.
با وجود این تفاوت‌ها، مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که این تجربه‌های گوناگون که می‌توان آنها را «اتاق انتظار مرگ» نامید، می‌توانند وجه اشتراک عجیبی داشته باشند.
وقتی پژوهشگران از ۵۰ نفر خواستند تا نقشه‌ای از فضاهایی را که در تجربه نزدیک به مرگ به یاد می‌آوردند، ترسیم کنند، الگویی جالب توجه پدیدار شد. به نظر می‌رسد هندسه این فضاها با رنگ‌هایی که افراد به خاطر می‌آوردند، مرتبط است.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که چنین تجربه‌های فرازمینی شاید آنقدرها هم که به نظر می‌رسد، غیرقابل پیش‌بینی نباشند و هندسه عجیب آنها می‌تواند سرنخ‌هایی درباره آنچه در مرز میان زندگی و مرگ در مغز رخ می‌دهد، به دست دهد.
تجربه‌های نزدیک به مرگ برای بسیاری از مردم از جمله دانشمندان، جذاب هستند. با این حال، مطالعه آنها کار آسانی نیست. کسانی که چنین تجربه‌ای را از سر می‌گذرانند، از رویدادی بسیار عمیق، چه از نظر عاطفی، چه شخصی و چه معنوی سخن می‌گویند که اغلب توصیف آن با کلمات برایشان دشوار است.
پرسش‌های بالینی در بررسی‌های علمیِ استاندارد می‌توانند برخی جنبه‌های تجربه نزدیک به مرگ را ثبت کنند، اما قادر نیستند تمام پیچیدگی‌های آن را در قالب کلمات روی کاغذ بگنجانند.
اگرچه پژوهشگران ویژگی‌های تکرارشونده‌ای نظیر تونل‌ها، نورها و حس خروج از بدن را شناسایی کرده‌اند، اما توجه نسبتاً کمی به «ساختار فضایی» این تجربه‌ها یا نحوه درک افراد از حرکت خود در میان آنها شده است. …
دانلود از کافه بازار
