بازار
با این‌حال، پرسش اصلی توسعه در این جغرافیا صرفاً میزان استخراج منابع یا افزایش ظرفیت تولید نیست؛ بلکه چگونگی تبدیل این مزیت‌های طبیعی و مکانی به ثروت پایدار، اشتغال مولد، ارزش افزوده داخلی و رفاه اقتصادی جوامع محلی است.
مسئله بنیادین آن است که چگونه می‌توان از اقتصاد متکی بر منابع طبیعی به اقتصادی متنوع، دانش‌بنیان و برخوردار از پیوندهای پایدار صنعتی و منطقه‌ای گذر کرد؛ اقتصادی که منافع حاصل از سرمایه‌گذاری‌های بزرگ را به شبکه‌ای گسترده از بنگاه‌های تولیدی، خدمات فنی، زیرساخت‌های شهری و فرصت‌های اشتغال تخصصی منتقل سازد. مطالب پیشنهادی ایستادگیِ جنوب؛ سرمشقِ حکمرانیِ بحران‌های ترکیبی ۱۴۰۵/۰۵/۲۴ ظرفیت پالایش؛ فرصت در مقیاس جهانی، ضرورت در مقیاس منطقه‌ای
بر اساس داده‌های بولتن آماری سالانه ۲۰۲۵ اوپک، ظرفیت پالایش نفت ایران در سال ۲۰۲۴ حدود ۲٫۲۳۷ میلیون بشکه در روز و خوراک پالایش‌شده گزارش‌شده حدود ۱٫۸۶۳ میلیون بشکه در روز بوده است. در همان سال، تقاضای جهانی نفت به‌طور متوسط به حدود ۱۰۳٫۸۴ میلیون بشکه در روز رسید.
این ارقام، ضمن نشان دادن جایگاه صنعت پالایش در اقتصاد انرژی، بر ضرورت بازنگری در معیارهای توسعه صنعتی نیز تأکید دارند. افزایش ظرفیت اسمی به‌تنهایی شاخص کافی برای ارزیابی موفقیت نیست؛ زیرا سودآوری واقعی هر طرح به کیفیت خوراک، فناوری، هزینه سرمایه، بهره‌وری عملیاتی، ترکیب محصولات، دسترسی به بازار و توان رقابت با تولیدکنندگان منطقه‌ای وابسته است. …
