به گزارش فرارو به نقل از نشریه فارن افرز، دیدار شی جینپینگ و دونالد ترامپ در ماه مه (اردیبهشت) در پکن، به توافقی میان چین و آمریکا بر سر ایجاد روابطی سازنده و مبتنی بر ثبات راهبردی انجامید.
این چارچوب اگرچه در واشنگتن با تردید نگریسته شد و برخی آن را صرفاً مجموعهای از حرفهای دیپلماتیک و بیمحتوا دانستند، اما از یک تحول مهم حکایت دارد: دو کشور پس از بیش از یک دهه، برای نخستین بار بر سر تعریفی مشترک از مسیر کلی روابط خود به توافق رسیدهاند؛ تعریفی که رهبران دو طرف نیز کمابیش آن را پذیرفتهاند. چین و آمریکا؛ رقابت بدون سقوط به ورطه جنگ
منظور از «ثبات راهبردی» تنشزدایی هستهای نیست؛ بلکه نوعی توازن جدید است که به چین و آمریکا اجازه میدهد از وخیمتر شدن بیشتر روابط جلوگیری کنند و در حوزههایی که منافعشان همسوست، همچنان به همکاری ادامه دهند.
البته پکن انتظار ندارد این چارچوب بتواند اختلافات گسترده میان دو کشور را حل کند یا مانع بروز تنشهای تازه شود. نمونه آن در ماه ژوئن (خرداد–تیر) رخ داد؛ زمانی که وزارت دفاع آمریکا بیش از ۸۰ شرکت و زیرمجموعه چینی را — از جمله غولهای خصوصی علیبابا، بایدو و بیوایدی — در فهرست شرکتهای مرتبط با فعالیتهای ادغام نظامی–غیرنظامی قرار داد و همکاری قراردادی پنتاگون با آنها را ممنوع کرد.
چین نیز در واکنش، ۱۰ نهاد آمریکایی را به فهرست کنترل صادرات اقلام دوکاربرده افزود؛ اقدامی که تأمین کالاهای دارای کاربرد بالقوه نظامی و غیرنظامی برای این نهادها را محدود میکند. پکن در حرکتی موازی، خرید محصولات نزدیک به ۵۰ شرکت آمریکایی — عمدتاً در حوزه صنایع دفاعی — را برای نهادهای دولتی چین نیز ممنوع کرد. …
