نگاهی انتقادی به بازی‌های ناامیدکننده و روایت آشفته سریال «نیم‌رخ»

هفت صبح|  شش قسمت از سریال «نیم‌رخ» منتشر شده و حاصل کار، مجموعه‌ای است که میان ادعای ساختن یک معمای روان‌شناختی و ناتوانی در خلق ابتدایی‌ترین مناسبات دراماتیک سرگردان مانده است، سریال رضا شریفی با قتل مشکوک، روابط زناشویی متزلزل، سوءظن‌های خانوادگی و شخصیت‌هایی که ظاهراً هرکدام رازی پنهان دارند، می‌کوشد تماشاگر را به جهان پرالتهابی دعوت کند، حاصل این دعوت اما بیشتر به تماشای یک ملودرام کم‌رمق شباهت دارد که لباس تریلر معمایی پوشیده است. حامد کمیلی، سیاوش خیرابی و بهاره کیان‌افشار نیز با بازی‌هایی تصنعی و فاقد ظرافت، بر آشفتگی اثر افزوده‌اند. مسئله اصلی «نیم‌رخ» کمبود اتفاق نیست، مشکل از جایی آغاز می‌شود که هیچ‌کدام از این اتفاقات وزن دراماتیک پیدا نمی‌کنند.

  ‌معمایی که از بی‌منطقی تغذیه می‌کند

فیلمنامه «نیم‌رخ» گرفتار یک سوءتفاهم اساسی درباره ماهیت تعلیق است، نویسندگان تصور کرده‌اند هر اندازه اطلاعات بیشتری از تماشاگر پنهان بماند، داستان پیچیده‌تر و جذاب‌تر خواهد شد، درحالی‌که تعلیق سینمایی از برخورد اطلاعات، انگیزه‌ها و احتمالات متضاد شکل می‌گیرد. پنهان‌کاری بی‌حساب، جای طراحی دقیق روابط علت و معلولی را نمی‌گیرد.

کاوه، روان‌شناسی با بازی حامد کمیلی است که زندگی مشترکش با ستاره، هنرمندی با بازی بهاره کیان‌افشار، زیر سایه سوءظن قرار گرفته است، رابطه مبهم کاوه با منشی مطب و ورود برادرش به همین مناسبات، مصالح اولیه یک بحران خانوادگی را فراهم می‌کنند. در سوی دیگر، مرگ مشکوک دختری جوان قرار است ابعاد جنایی ماجرا را گسترش دهد. مشکل اینجاست که سریال میان این خطوط داستانی، پیوندی متقاعدکننده برقرار نمی‌کند.

 

شخصیت‌ها اغلب مطابق نیاز لحظه‌ای فیلمنامه رفتار می‌کنند، واکنش‌ها از منطق روانی مشخصی پیروی نمی‌کنند و سوءظن‌ها پیش از آنکه در ذهن تماشاگر ریشه بدوانند، به شکل مستقیم بیان می‌شوند. عجیب‌تر اینکه حرفه روان‌شناسی کاوه نیز بیشتر عنوانی تزئینی است، از شخصیتی با چنین موقعیت شغلی انتظار می‌رود پیچیدگی رفتاری و شناختی بیشتری ببینیم اما سریال از این ظرفیت برای عمق‌بخشیدن به تعارض‌هایش بهره چندانی نمی‌برد.

  …