در این کوچه هیچ غریبه‌ای نیست

عصر جمعه است و کوچه صائب در تاریکی خیابان خارک می‌درخشد. از نور و صدای همهمه، «آسه‌خوری نون» را پیدا می‌کنم و به میز بزرگی با رومیزی سفید می‌رسم که آدم‌ها با میوه و شیرینی و انواع آش و غذا از خودشان پذیرایی می‌کنند. یک روز در سال، بیست‌وچهارم مهر و در روز جهانی غذا، «وحید غلامی» که در آسه‌خوری همیشه میزبان است، مهمان می‌شود و همسایه‌ها و دوستان، میزبان این روز و میز غذا.

این سنت که بیش از یک دهه سابقه دارد، آدم‌های غریبه را سر یک سفره کنار هم می‌نشاند. وحید می‌گوید این دور هم جمع شدن طعنه‌ای است به زندگی مدرن که بین آدم‌ها فاصله می‌اندازد.

او به یکی از اهالی توضیح می‌دهد که هر سال یک موضوع را برجسته می‌کنند و موضوع امسال «همبستگی» است. وحید توضیح می‌دهد که امسال همه در کنار هم می‌خواهند نشان دهند در این گرانی و تنگنای معیشت، کسانی هستند که این اتفاقات روی «باهم بودنشان» کمتر تأثیر می‌گذارد.

آسه‌خوری را نه می‌توان کافه دانست و نه اقامتگاه. پناهگاهی دور از وقایع اقتصادی و اجتماعی است، اما برای ورود به آن باید قوانینش را هم لحاظ کرد؛ قاعده‌هایی که همان ابتدا در نوشته‌ای کنار درِ ورودی به چشم می‌آیند: «تشریف‌فرمایی افراد … …