بیننده باید از چهره‌های پس‌زمینه چشم بپوشد و روی کودک تمرکز کند. عکس‌ها می‌توانند خنده‌دار و عجیب باشند، اما حس و حال امروزی ما اغلب آن‌ها را ناآرام‌کننده یا ترسناک توصیف می‌کند.
پس عکاسان چه دلیلی برای این بازی قایم‌باشک با سوژه‌های‌شان داشتند؟ به عنوان عکاسی که امروز با کلودیون صفحه خیس کار می‌کند، پاسخ نسبتاً ساده است؛ زمان‌های نوردهی! عکس‌های کودکان در میانه قرن نوزدهم نادر بودند و وقتی هم کودکی در عکس دیده می‌شد، اغلب تار و خارج از فوکوس بود. والدین فقط می‌خواستند عکسی از کودک یا نوزادشان داشته باشند و این راه‌حل بود. پدیده مادر پنهان تا دهه ۱۹۲۰ ادامه یافت، تا وقتی که دوربین‌ها عدسی‌های سریع‌تری پیدا کردند و عکاسی با صفحه و فیلم خیلی سریع‌تر شد.
پرتره استودیویی زنی که نوزادی را در آغوش گرفته، شاید نام خانوادگی هنسون.
عکس از کلی، دبلیو. وینسنت (۱۸۷۷–۱۹۵۸)، گرفته‌شده بین ۱۹۰۴ و ۱۹۳۷.
داگرئوتایپ و فرایند صفحه خیس بسیار کند هستند و عدسی باید برای مدت‌های طولانی باز بماند. گاهی فقط چند ثانیه، اما گاهی سوژه‌ها باید برای دقایق تمام کاملاً بی‌حرکت می‌ماندند. این زمان‌های نوردهی طولانی مرزهای تحمل انسان را به چالش می‌کشید. در استودیوی نور طبیعی من، زمان نوردهی معمول بسته به فصل سال بین ۶ تا ۱۲ ثانیه است. شاید برای خیلی‌ها طولانی به نظر نرسد، اما کسانی که امروز عکس صفحه خیس گرفته‌اند زود می‌فهمند که می‌تواند مثل ابدیت حس شود.
عکاس و سوژه ناشناس …
دانلود از کافه بازار
