[بهنام بخشی] گنج پنهان زیر پای تهران

کاهش بارندگی در سطح استان تهران طی ۶ سال گذشته و محدودیت منابع سطحی، فشار بر منابع آبی پایتخت را افزایش داده است. در این شرایط آبخوان‌ها نقش مهمی در پایداری امنیت آبی شهر داشته‌اند؛ ذخایری ارزشمند که حاصل تغذیه طبیعی در سال‌های گذشته‌اند و اکنون صیانت از آن‌ها مستلزم مدیریت صحیح برداشت است.

آب‌های زیرزمینی اگرچه از چشم پنهان هستند ولی این مساله نباید موجب کاهش اهمیت آنها شود. تداوم رشد برداشت از این گنج‌های زیرزمینی، آن هم در شرایط تغییر اقلیم و کاهش بارندگی، فرصت بازیابی آن‌ها را از بین می‌برد و ممکن است روزی از داشتن همین ذخایر خدادادی محروم شویم.

با گذشت ۴۶ روز از آغاز سال آبی، میزان بارندگی تهران به حدود ۱۰میلی‌متر رسیده است. هرچند میزان بارش‌ها در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته وضعیت بهتری دارد، اما با شرایط نرمال بارندگی در دوره بلندمدت، حدود ۳۰میلی‌متر فاصله داریم که نشان‌دهنده تداوم شرایط خشکسالی است.

از سوی دیگر مجموع ذخایر پنج سد تأمین‌کننده آب تهران به حدود ۳۴۰میلیون مترمکعب رسیده که پشتوانه دلگرم کننده‌ای برای مصارف آبی ماههای پیش رو نیست. از این رقم حدود ۲۷۰میلیون مترمکعب در سامانه غربی (سدکرج و طالقان) و حدود ۷۰میلیون مترمکعب در سامانه شرقی (سدهای لار، لتیان و ماملو) انباشته شده است. به عبارت دیگر ذخیره آبی در بخش‌های شرقی تهران نسبت به غرب ناگوارتر است. هم اینک فقط ۳ درصد حجم مخزن سد لار ، ۱۱ درصد حجم مخزن سد ماملو و ۲۹ درصد حجم مخزن سد لتیان پرشدگی دارد.

هر چند پیش‌بینی‌های هواشناسی برای بارندگی‌های بیش از نرمال در پاییز امیدوارکننده است، اما با توجه … …