بازار
به نقل از بی‌بی‌سی، این پژوهش به سرپرستی دانشمندانی مستقر در کمبریج و با استفاده از داده‌های حاصل از آزمایشی در برخورددهنده بزرگ هادرونی (LHC) انجام شده است.
این دستگاه عظیم که در سازمان اروپایی پژوهش‌های هسته‌ای (CERN) در مرز سوئیس و فرانسه قرار دارد، اتم‌ها را با یکدیگر برخورد می‌دهد تا آن‌ها را از هم بشکافد و اجزای درونی‌شان را کشف کند.
این دستاورد اهمیت دارد؛ زیرا می‌تواند به پژوهشگران در تدوین نظریه‌ای جدید و جامع‌تر درباره چگونگی عملکرد جهان هستی کمک کند. بسیاری از ذرات زیراتمی با برخورد دادن اجزای درونی اتم‌ها به یکدیگر ایجاد می‌شوند.
زپتوورس
ماده تاریک بخش بزرگی از کیهان ما را تشکیل می‌دهد، اما پژوهشگران برای شناسایی آن با دشواری‌های زیادی روبه‌رو بوده‌اند.
دانشمندان می‌دانند ماده تاریک وجود دارد؛ زیرا نیروی گرانشی آن بر ماده معمولی تاثیر می‌گذارد، اما از هر جنبه دیگری کاملا نامرئی باقی مانده است.
در این آزمایش، ذرات با انرژی بالا به یکدیگر برخورد داده شدند و دانشمندان موادی را که در نتیجه این برخوردها به بیرون پرتاب شدند، بررسی کردند؛ موادی که در واقع بقایای برخوردها به شمار می‌روند.
یکی از این ذرات، ذره‌ای زیراتمی به نام بیوتی کوارک (Beauty Quark) است که از یک اتم کوچک‌تر است.
این ذره ناپایدار است و تنها به مدت یک‌ونیم تریلیونیم ثانیه وجود دارد و سپس به شکل‌های دیگری از ذرات تجزیه می‌شود؛ فرایندی که واپاشی نام دارد.
با وجود طول عمر بسیار کوتاه این ذره، پژوهشگران موفق شدند برهم‌کنش آن با سایر ذرات ریز را در مقیاسی معادل یک میلیاردمِ تریلیونمِ متر شناسایی کنند.
برخی نظریه‌ها نشان می‌دهند که ذرات در این مقیاس‌ها نسبت به ماده تاریک حساس‌تر هستند و این ماده می‌تواند بر نحوه برهم‌کنش و واپاشی کوارک‌ها تاثیر بگذارد. بنابراین، شناسایی فعالیت‌ها در این جهان بسیار کوچک می‌تواند به دانشمندان در شناسایی ماده تاریک کمک کند. …
