بازار
فرمول ساده است: وقتی قوانین اجازه حضور رقصنده‌ها و فرم‌کارهای خانم را روی استیج نمی‌دهد، خب چه غم؟ از مردان غیور سرزمینمان استفاده می‌کنیم اما نتیجه چه می‌شود؟ گروهی از مردان با حرکات نمایشی نامتوازن و میزانسن‌هایی عجیب وارد صحنه می‌شوند، بی‌هدف در اطراف خواننده می‌چرخند و همزمان با اجرای قطعات، اکت‌هایی را به نمایش می‌گذارند که قرار بود یک «کنسرت-پرفورمنس» باکلاس و فراتر از استانداردهای معمول باشد؛
اما حالا ویدیوهایش در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود و کاربران با دیدن آن، بیش از آنکه مسحور هنر شوند یاد اجراهای طنز و کمدی‌های موقعیت می‌افتند. آنچه در 16 آبان‌ماه در مجموعه بام آرنا ایران‌مال تحت عنوان کنسرت-پرفورمنس «جهان من» روی صحنه رفت، بار دیگر یک موضوع قدیمی و جدی را در موسیقی ایران زنده کرد. اینکه مرز یک «پرفورمنس هنری» و یک «شلوغ‌کاری کمیک و سرگردان روی صحنه» دقیقا کجاست؟
وعده بزرگ، خروجی اینستاگرامی
فرزاد فرزین پیش از آغاز این اجراها، حسابی گردوخاک به پا کرده بود. او از بازگشت خود به تهران پس از سه سال خبر داد و پروژه «جهان من» را حاصل ماه‌ها عرق ریختن و تلاش بی‌وقفه یک لشکر ۷۰ نفره معرفی کرد. نام‌های شناخته‌شده‌ای هم در شناسنامه کار دیده می‌شدند؛ از کیوان ملک‌مطیعی به عنوان کارگردان صحنه و سعید داخ در مقام طراح حرکات نمایشی گرفته تا مهرداد معافی که سرپرستی ارکستر را بر عهده داشت. روی کاغذ، همه‌چیز خبر از یک اتفاق تراز اول می‌داد؛ اجرایی که قرار بود با تلفیق موسیقی، تصویر و پرفورمنس، فصلی نو در شوهای زنده پاپ ایران باز کند.
…
