بازار
ماجرا از دهه‌ی ۱۹۸۰ در اسکاتلند آغاز می‌شود. جان (رابرت آرامایو) در آستانه‌ی نوجوانی دچار تیک‌های صوتی و حرکتی می‌شود، در روزگاری که پزشکان هم شناخت چندانی از تورت ندارند. مدرسه و اجتماع او را گستاخ یا بیمار می‌پندارند و او به انزوا و شرم می‌رسد. مادرش هدر (شرلی هندرسون) کنارش می‌ماند، اما چرخش اصلی در اواخر دهه‌ی بیست زندگی‌اش رخ می‌دهد. جان با دوتی (مکسین پیک)، مادر دوست دوران مدرسه‌اش که به سرطان لاعلاج مبتلاست، آشنا می‌شود و حمایت بی‌دریغ او به جان جرأت «خودبودن» می‌دهد. سوگند یا دشنام
عنوان فیلم در انگلیسی دو معنای متضاد دارد: «سوگند می‌خورم» و «دشنام می‌دهم». این دوگانگی تصادفی نیست و کلید معناشناختی فیلم است. سوگند ژانر زبانی صداقت است؛ گوینده با آن بر راستی سخنش پافشاری می‌کند. دشنام ژانر پرخاش و نقض ادب است. فیلم هر دو را در یک واژه جمع می‌کند و نشان می‌دهد کسی که بدنش ناخواسته دشنام تولید می‌کند، می‌تواند از صادق‌ترین آدم‌ها باشد. شکاف میان آنچه از دهان جان بیرون می‌آید و آنچه او هست، موضوع اصلی فیلم است. ترجمه‌ی فارسی «قسم می‌خورم» یکی از این دو معنا را نگه می‌دارد، اما معنای دیگر بی‌صدا در عنوان باقی می‌ماند. اولین تجربه زندگی مستقل جان دیویدسون (با بازی رابرت آرمایو) فاجعه بار است …
