بازار
این خاطره از سیمین دانشور، دقیقاً روایتگر وضعیت این روزهای اهل فرهنگ و هنر در جشنواره‌های خارجی است؛ اینکه چهره‌های این عرصه، به قول سیمین دانشور، تمایلی به شستن رخت‌چرک‌هایشان در حیاط خانه همسایه دارند یا نه؟ اینکه وقتی روی سکو می‌ایستند، دوست دارند دوربینشان را برای نشان دادن ایران به خارجی‌ها کجا بگذارند؟ می‌خواهند تصویری از ملتی مظلوم و ضعیف ارائه دهند یا مردمانی نجیب را به تصویر بکشند که برای استقلال و آزادگی، در برابر سختی‌ها و ظلم خارجی، همچنان زخمی اما سربلند ایستادگی می‌کنند و برای مردمان مقاوم سراسر جهان الهام‌بخش می‌شوند و به آنها درس شجاعت و جسارت می‌دهند؟
همین چند هفته پیش بود که حضور لاله مرزبان در جشنواره ونیز، با بغض عجیب و صحبت‌هایش درباره رنج زنان داخل کشور و سکوتش در برابر جنگ علیه ایران و کشتار کودکان ایرانی، با واکنش‌ها و انتقادهای زیادی همراه شد. اما مدت زیادی از این ماجرا نگذشت که این بار مجید مجیدی، کارگردان سرشناس و بین‌المللی ایرانی، پس از دریافت جایزه در جشنواره خارجی بوسان، وقتی روی سکو ایستاد، خواست دوربینش را در جای متفاوت‌تری بگذارد. او به‌جای ارائه تصویرِ ملتی قربانی و ضعیف، راوی ظلم خارجی‌ها و مقاومت و قدرت مردم سرزمینش شد و از کودکان میناب گفت که در ساعات اولیه جنگ، مظلومانه به شهادت رسیدند.
این سخنرانی بلافاصله موجی از واکنش‌های کاربران ایرانی را به دنبال داشت؛ بسیاری به‌خاطر این نطق به‌حق آقای مجیدی دست به قلم شدند و زبان به تحسین باز کردند. آنها گفتند که در روزگار لاله مرزبان، امثال مجید مجیدی بلدند چگونه حق‌خواهانه از آبرو و عزت ایران و ایرانی در مجامع بین‌المللی بگویند و به معنای واقعی کلمه، مرزبانی کنند. …
