آقای سالاری که از روز نهم اسفند 404 خانواده ای برایش نمانده یکی از آنهاست. به یکی از ستون های حسینیه جماران تکیه زده و عکس خانواده اش را که حالا بر تارک میناب می درخشند در دست گرفته و نگاهش هیچ امتدادی را دنبال نمی کند. با اینکه دلم نمی آید خلوتش لبپر شود اما جلو می روم و می خواهم کمی از بچه ها بگوید. از آن روز مهیب و دهشتناک، از آواری که روی سر بچه ها ریخت، از بانویی که خانه اش را اداره می کرد و تکیه گاهش بود و آقای سالاری می گوید: «محیا متولد دوم شهریور 96 بود و کلاس سوم درس می خوند. علی ولی کلاس اولی بود. نوزدهم اسفند 97 به دنیا اومده بود.» نیازی حتی به حساب سرانگشتی هم نیست یعنی علی چند روز فاصله داشت تا هفت سالگی اش را جشن بگیرد که موشک های امریکایی اندام کوچکش را نشانه رفتند.
توی مقاله ای خوانده بودم که میناب دومین شهر بزرگ استان هرمزگان است اما مردهایش برای امرار معاش خانواده حاضرند دورتر از شهر خودشان کار را جست و جو کنند و آقای سالاری هم همین روش را پیشه خود کرده است و جاسک محل خدمتش است و چه خوب که آن روز صدای انفجارهای مدرسه را نشنیده است اما دوری همیشه دلهره را بیشتر توی رگ های آدم جاگیر می کند. او بعد از خوردن سحری فرصتی برای خوابیدن نداشت راه افتاده بود و رفته بود جاسک تا اینکه خبرش کردند که درمانگاه کنار مدرسه را زده اند اما نه، انگار مدرسه را مستقیم زده اند. می گوید: «هر چه با همسرم تماس گرفتم گوشیش خاموش بود. بعداً با مادرم تماس گرفتم و حوالی ساعت ۱۱:۳۰ شب بود که خودم را رسوندم به میناب و مدرسه رو که از نزدیک دیدم مطمئن شدم که همسرم و بچههام شهید شدن.» …


دانلود از کافه بازار

































































