این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
همشهری آنلاین -رابعه تیموری: شاید هیچ یک از ما وقتی عکسی پرخاطره، متن و نظری انتقادی یا گلایه و دلنوشتهای را در شبکههای اجتماعی با دیگران به اشتراک میگذاریم، به این موضوع فکر نکنیم که روزی دیر یا زود این پستها، کامنتها و توییتها مانند آلبومی پر از حرف و روایت، به بازماندگان ما میراث میرسد تا خاطرات گذشته را برایشان زنده نگه دارد. شاید هم آنها تحت قوانین فضای مجازی و در نقش میراثدار این خاطرات، رد و نشانههای ما در شبکههای مجازی را حفظ کنند و سالها پس از پایان زندگی مادی ما، با توییتها، پستها و نظرهایی که بازماندگان درحسابهای کاربری ما میگذارند، حیات و حضورمان در دنیای دیجیتال ادامه داشته باشد. چند وقت پیش بود که در اخبار اعلام شد، اینستاگرام قابلیت این نوع میراث داری بازماندگان را ایجاد کرده و در تازهترین به روزرسانیش و به شکل محدود امکانی برای کاربران به وجود آورده که فردی را بهعنوان وارث انتخاب کنند تا بعد از فوتشان صفحه یابودسازی شده آنها را بهعنوان میراث دیجیتالی شخص حفظ کنند .از قابهای عکس تا اکانتهای دیجیتالی
تا چند سال پیش چند قطعه عکس سیاه وسفید با صورتهای جدی و چشمهای خیره به دوربین، تنها تصاویری بودند که از درگذشتگان به یادگار میماندند و صداهای ضبط شده روی نوار کاست، برای بازماندگان غنیمتی بزرگ محسوب میشدند که میتوانستند تا اندازهای دلتنگی آنها را تسکین دهند .
با گذشت زمان این ثبت و ضبط خاطرات تکامل بیشتری پیدا کرد و ازتک عکسهای سیاهوسفید به آلبوم عکسهای رنگی و دم و دستگاههای ضبط و پخش ویدئوها تغییر کرد، اما با به میدان آمدن فضای مجازی و تبدیل شدن این فضا به بخشی از زندگی روزمره اشخاص، فصلی جدید در حفظ و بایگانی روزمرگیها و بیان احساسات و عقاید افراد گشوده شد و یکهتازی این فضا بسیاری از خاطرهنگاریهای رایج را به حاشیه برد . …



































































































































































