بازار
وقتی مسعود پزشکیان «وفاق» را به عنوان گفتمان دولت خود مطرح کرد، بحث فقط بر سر این نبود که چند جریان سیاسی را کنار هم بنشاند. مسئله، در واقع، نگاه به سیاست بود؛ اینکه اختلاف را به رسمیت بشناسیم، اما اجازه ندهیم هر اختلافی به حذف، تقابل و بن‌بست ختم شود. اینکه اصلاح‌طلب، اصولگرا و نیروهای مستقل، با همه تفاوت‌هایی که با یکدیگر دارند، بتوانند در مسائل مهم کشور کنار هم قرار بگیرند و برای مشکلات مشترک راه‌حل پیدا کنند. ترکیب دولت چهاردهم و حضور نیروهایی با گرایش‌های مختلف سیاسی را هم می‌توان در همین چارچوب دید.
گفتمان وفاق از همین‌جا معنا پیدا می‌کند. وفاق قرار نیست اختلاف‌ها را پاک کند یا وانمود کند که همه یک جور فکر می‌کنند. اتفاقاً نقطه شروع وفاق، پذیرفتن همین تفاوت‌هاست. اینکه یاد بگیریم با وجود اختلاف نظر، همچنان می‌شود با هم حرف زد، مذاکره کرد و بر سر منافع ملی و آینده کشور به نقطه‌های مشترکی رسید.
اگر این تعریف را بپذیریم، یک سؤال طبیعی هم مطرح می‌شود: آیا می‌توان همین نگاه را از سیاست داخلی فراتر برد و در روابط میان کشورها و ملت‌ها هم به کار گرفت؟
در جهان هم کشورها قرار نیست یک جور فکر کنند. هر کشوری منافع خودش را دارد، نگرانی‌های خودش را دارد و گذشته و تجربه تاریخی متفاوتی را پشت سر گذاشته است. اختلاف میان کشورها چیز عجیبی نیست. مسئله از جایی شروع می‌شود که هر اختلافی قرار باشد به دشمنی، جنگ و در نهایت قربانی شدن مردم عادی ختم شود.
شاید برای رسیدن به یک تفاهم جهانی، لازم نباشد همه کشورها درباره همه چیز توافق داشته باشند. شاید بتوان از چند اصل ساده شروع کرد؛ اینکه کودک نباید قربانی جنگ باشد، غیرنظامی نباید هدف قرار بگیرد، تروریسم را نمی‌شود بر اساس اینکه قربانی یا عامل آن چه کسی است تعریف کرد و فقر و گرسنگی مردم نباید تبدیل به ابزار فشار سیاسی شود.
این شاید یکی از گسترده‌ترین برداشت‌ها از گفتمان وفاق باشد؛ اینکه کشورها همچنان می‌توانند با هم اختلاف داشته باشند، اما در برابر بعضی اصول انسانی، اختلاف‌های سیاسی را کنار بگذارند. …
