فاشیسم ژاپنی اغلب واکنشی سنت‌گرایانه و ضدمدرن به اندیشه لیبرال غربی تفسیر میشود. بااین‌حال، شواهد تاریخی نشان می‌دهند که ملی‌گرایی افراطی و فاشیسم ژاپنی، هم در نظریه و هم در عمل، بر سوسیالیسم اروپایی، مارکسیسم و آنارکو‌سندیکالیسم استوار بودند. رادیکال‌های چپ و ملی‌گرایان افراطیِ دولت‌محور، به‌جای آنکه در دو قطب متضاد ایدئولوژیک قرار داشته باشند، در دوره تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶) و سال‌های آغازین دوره شووا، در واکنش به درکی مشترک از خطر به یکدیگر نزدیک شدند.
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اندیشمندان ژاپنی و کمونیست‌های سابق، در مواجهه با صنعتی‌شدن سرمایه‌دارانه و آسیب‌پذیری در برابر قدرت‌های خارجی، از برنامه‌ریزی اقتصادی مارکسیستی و تاکتیک‌های بلشویک‌ها برای سازگارکردن این الگوها با سنت‌های امپراتوری ژاپن بهره گرفتند. بدین‌ترتیب، نظریه‌پردازان با جایگزین‌کردن وحدت قومی و ملی حول محور امپراتور به‌جای ستیز طبقاتی، توانستند انقلاب اجتماعی را با سیاست نظامی تلفیق کنند. پژوهش‌های تاریخی به‌روشنی نشان می‌دهند که سوسیالیسم ملی ژاپنی از دل چپ برآمد، نه از راست سنتی. بحران سرمایه‌داری و سرخوردگی از دموکراسی تایشو
سوسیالیسم ملی ژاپنی در بستر بحران‌های اقتصاد سرمایه‌داری پدیدار شد. پس از اصلاحات میجی، صنعتی‌شدن سریع تحت هدایت دولت به شکل‌گیری «اقتصادی دوگانه» انجامید که مشخصه آن لایه‌بندی اجتماعی بود. در دهه ۱۹۲۰، نارضایتی فزاینده از دموکراسی پارلمانی تایشو، اندیشمندان رادیکال را به جست‌وجوی راه‌حل‌هایی دولت‌محور سوق داد.
فرایند صنعتی‌شدن سرمایه‌دارانه جامعه سنتی را دستخوش آشفتگی می‌کرد؛ در همان حال، جایگاه ضعیف ژاپن در عرصه بین‌المللی، هراس از محاصره‌شدن به دست قدرت‌های غربی را افزایش می‌داد. رادیکال‌های ژاپنی بر این باور بودند که نظام لیبرال پارلمانتاریسم و سرمایه‌داری مبتنی بر اصل عدم مداخله دولت در اقتصاد، شکاف طبقاتی را گسترش می‌دهد و امنیت کشور را به خطر می‌اندازد. ازاین‌رو، به نظر آنها تغییر مسیر ضروری بود. تاکاباتاکه موتویوکی و سوسیالیسم دولتی مارکسیستی …
بازار
