بازار
دنیامالی با سازوکار مدیریت ورزش بیگانه نیست. او پیش از رسیدن به صندلی وزارت، سال‌ها ریاست فدراسیون قایقرانی را بر عهده داشت و به‌خوبی می‌داند مسیر رسیدن به کرسی ریاست فدراسیون‌ها و هیأت‌های ورزشی از کجا می‌گذرد و چه کسانی در تعیین سرنوشت انتخابات نقش دارند. بنابراین وقتی از ریاست‌های چنددهه‌ای حرف می‌زند، احتمالاً بهتر از هر کسی می‌داند که ماجرا فقط به علاقه یک مدیر به ماندن در صندلی‌اش خلاصه نمی‌شود.
در فوتبال ایران، هیأت‌هایی داریم که رئیس آنها بیش از ۱۶ سال است بر مسند قدرت نشسته‌اند. یعنی در این سال‌ها چندین بار مجمع انتخاباتی تشکیل شده، رأی‌گیری انجام گرفته و باز هم همان نام از صندوق بیرون آمده است! واقعاً باید به این مجامع تبریک گفت که در تمام این سال‌ها، حتی یک بار هم به این نتیجه نرسیده‌اند که شاید استانشان به مدیری تازه، فکر و برنامه‌ای جدید نیاز داشته باشد!
اما آیا واقعاً می‌توان همه تقصیرها را به گردن مدیرانی انداخت که سال‌هاست از صندلی خود تکان نمی‌خورند؟ مسئله اصلی، ساختاری است که به آنها امکان می‌دهد در یک چرخه بسته، بارها و بارها انتخاب شوند؛ ساختاری که در آن، انتخابات به‌جای آنکه فرصتی برای گردش مدیریت و ارزیابی عملکرد باشد، گاهی به ابزاری برای حفظ وضع موجود تبدیل می‌شود.
روزگاری که سازمان تربیت بدنی وجود داشت و رئیس این سازمان با یک حکم، تکلیف ریاست فدراسیون‌ها را مشخص می‌کرد، دست‌کم در نگاه بسیاری از اهالی ورزش، مدیران شایسته‌تری در رأس بعضی … …
