ممد آغاجری مربی کوری که استعدادپرورترین معلم عالم بود

هفت صبح، مرتضی کلیلی|  برگی از تاریخ امروزمان را به ‌آبادان اختصاص دادم. دلیلش هم وضعیت اسفناک تیم صنعت‌نفت آبادان است که با عقبه‌ای از بازیکنان نامدار، به یکی مثل محمد نوری بی‌تجربه اعتماد می‌کند و نتیجه می‌شود 8 بازی بدون برد! کسی که حتی به اندازه چشم بینا‌ و کمک محمد آغاجری هم توانایی مربیگری ندارد؛ خلاصه بعد از این همه امتیاز از دست دادن باز هم برگشتیم به نسخه آقا سید. سیروس پورموسوی که برای بار سوم ‌‌هدایت صنعت‌نفت را برعهده گرفت.

همین ما را یاد ممد آغاجری مربی سال‌ها پیش آبادانی‌ها انداخت و یادداشت زیبای ابراهیم افشار استاد عزیز و دوست‌داشتنی‌ام. یاد آن روزی که صنعت‌نفت با برزگری، پرسپولیس و غول‌هایش را لوله کرد؛ ‌القصه... استاد دلم برای خودت و قلم جادویی‌ات تنگ شده. چرا‌که تنها خودت «جعبه سیاه» نه فقط فوتبال که ورزش ایران هستی و برخی این روزها ‌‌ادایت را به بدترین شکل درمی‌آورند! 

 

 یک:‌ توی این روزهای غم‌‌پروری آبودان، دلم برای یک نفر تنگ شده است. همه‌‌اش مجسم می‌‌کنم الان اگر زنده بود چه شکلی با آن چشم‌‌های نابینایش برای آبادان اشک می‌‌ریخت. مگر غیر از همین آبودان مغموم در کجای دنیا می‌‌توان مربی کوری را پیدا کرد که استعدادپرورترین معلم عالم باشد؟ ممد آغاجری را می‌‌گویم که چشمش هیچ جا را نمی‌‌دید اما هروقت ستاره‌‌هایش را تحویل تیم ملی می‌‌داد، انگار که خودش از نو متولد شده باشد اما این بار با بینایی تمام.

 

یادش گوارا باد وقتی که ننه‌‌باباهای بازیکن‌‌ها اجازه حضور آنها در تیم ملی را نمی‌‌دادند، این ممدآقا بود که شُرشُر اشک می‌‌ریخت بر دامن‌‌شان تا رخصت‌‌ آنها را بگیرد. مثل داستان سال ۱۳۴۹ که وقتی جمشید بشاگردی و غلامحسین مظلومی و عبدالواحد بزمه و لفته سه‌‌برادران و رضا قفلساز از آبودان به تیم ملی جوانان دعوت شدند و بابای جمشید گفت نوچ، ممدآقا آغاجری رفت عین ابر بهاری به پایش اشک ریخت و مجوز بچه‌‌ها را گرفت. 

  کیان؛ کارخانه بازیکن‌‌سازی جهان …