میگنا - نقش مطالعات نوروساینس در درک و درمان اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی یکی از شایع‌ترین اختلالات اضطرابی است و با ترس شدید و پایدار از موقعیت‌هایی مشخص می‌شود که فرد ممکن است در آن‌ها در معرض مشاهده، قضاوت یا ارزیابی دیگران قرار گیرد. سخن گفتن در جمع، ملاقات با افراد ناآشنا، غذا خوردن در حضور دیگران یا حتی برقراری تماس چشمی می‌تواند برای فرد مبتلا اضطراب شدیدی ایجاد کند. این اختلال صرفاً به معنای خجالتی‌بودن نیست؛ زیرا ترس و اجتناب حاصل از آن ممکن است تحصیل، اشتغال، روابط عاطفی و کیفیت زندگی فرد را به‌طور جدی مختل کند. پیشرفت نوروساینس یا علوم اعصاب طی چند دهه اخیر کمک کرده است اضطراب اجتماعی نه به‌عنوان ضعف اراده یا یک ویژگی شخصیتی، بلکه به‌عنوان پیامد تعامل پیچیده مدارهای مغزی، فرایندهای شناختی، تجربه‌های اجتماعی، ژنتیک و محیط شناخته شود.

یکی از مهم‌ترین دستاوردهای مطالعات علوم اعصاب، شناسایی نقش آمیگدال در پردازش تهدیدات اجتماعی بوده است. آمیگدال ساختاری در عمق لوب گیجگاهی است که در تشخیص اهمیت هیجانی محرک‌ها و آماده‌سازی بدن برای مواجهه با خطر نقش دارد. مطالعات تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی نشان داده‌اند که آمیگدال افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی هنگام مشاهده چهره‌های خشمگین، تحقیرکننده یا منتقد، اغلب بیش از حد معمول فعال می‌شود. حتی چهره‌های مبهم یا خنثی نیز ممکن است در مغز این افراد معنایی تهدیدکننده پیدا کنند. متاآنالیز مطالعات تصویربرداری نیز افزایش واکنش آمیگدال، اینسولا و بخش‌هایی از قشر کمربندی قدامی را در این اختلال گزارش کرده است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که مغز فرد مبتلا، نشانه‌های اجتماعی را با حساسیت بیشتری از نظر احتمال طرد، انتقاد یا شرمساری بررسی می‌کند. …