در آن دوران، درآمد ناخالص داخلی به ازای هر نفر در تایوان حدود ۱۹۶ دلار بود که رقمی بسیار پایین و حتی کمتر از برخی کشورهای بسیار فقیر آن زمان به شمار میرفت. اقتصاد جزیره کاملاً متکی بر کشاورزی، بهویژه کشت برنج و نیشکر بود و بخش عمدهای از مردم در فقر به سر میبردند. اما طی چند دهه، تایوان از یک جامعه سنتی کشاورزی به یکی از «چهار ببر اقتصادی آسیا» و سپس به قلب تپنده فناوری جهان تبدیل شد. خبر مرتبط آمریکا، اروپا یا چین؛ کدام مدل برای اقتصاد ایران درس بیشتری دارد؟ | سه تجربه و یک پرسش اساسی؛ ثروت را چه کسی میسازد؟
اقتصادنیوز: اگر اقتصاد چین را به عنوان یک نظام اقتصادی در کنار دو الگوی اصلی و رقیب دیگر در دنیا، یعنی الگوی نظام اقتصادی ایالات متحده آمریکا و الگوی دولتهای رفاه اروپایی قرار دهیم، این سه نظام اقتصادی، چه شباهتها یا تفاوتهایی با یکدیگر دارند؟
نرخ رشد سالانه تولید ناخالص داخلی این کشور در فاصله دهههای ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بهطور میانگین بیش از ۹ درصد ثبت شد، پدیدهای شگفتانگیز که ناشی از گذار مرحلهبهمرحله از اصلاحات ارضی اولیه، جایگزینی واردات، توسعه صنایع سبک متکی بر صادرات، و در نهایت تمرکز بر صنایع سنگین و فناوریهای پیشرفته بود. اصلاحات ارضی و حرکت به سمت راهبرد صادراتی …
