بازار
جنگ میان ایران و آمریکا که بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، بعد از چند دهه تنش، تحریم و تهدید، در لباس یک نبرد نظامی تمام‌عیار ظهور کرد و در روز ۹ اسفند همان سال با شهادت رهبر معظم انقلاب به اوج خود رسید، چه فرجامی خواهد داشت و به زبان اهالی سیاست، «چگونه باید تمام شود»؟ حداقل سه نوع پاسخ به این سؤال قابل شناسایی است که با اندکی تسامح به این صورت قابل طرح است:
یک. مصالحه فوری با آمریکا به‌صورتی که انگیزه دولت این کشور برای جنگ از بین برود.
دو. فقط گسترده‌کردن جنگ.
سه. جنگ تا لحظه تغییر محاسبه دشمن و رفع معتبر تهدید امنیتی.
مورد اول از ابتدای مناقشات هسته‌ای با طرح مکرر این ایده سعی کرد نشان دهد می‌توان از طریق برخی گرایش‌های سیاسی داخل آمریکا، میان تهران و واشنگتن تنظیماتی برقرار کرد که مسئله هسته‌ای در قدم اول و باقی مسائل در ادامه حل شود. صورت ظاهری این ایده مبتنی بر این نظر است که قدرت ایران امکان مصالحه را فراهم می‌کند. این ایده در ماجرای برجام مهم‌ترین و تاریخی‌ترین فرصت عملی‌کردن حرفش را از دست داد؛ به‌طوری‌که دولت روحانی در همان دولت دموکرات اوباما هم نتوانست از ایده خودش دفاع کند. اظهارنظر رئیس بانک مرکزی وقت دولت روحانی که گفت دستاورد ما از برجام «تقریباً هیچ» است، چکیده وضعیت را نشان می‌دهد و پس از آن نیز برخلاف وعده روحانی و ظریف، دولت بعدی آمریکا مثل آب‌خوردن برجام را پاره کرد.
رهبر شهید انقلاب در نامه تاریخی ۲۹ مهر ۱۳۹۴ خطاب به رئیس‌جمهور وقت، حسن روحانی، درباره شرایط اجرای برجام نکته‌ای را مطرح کردند که همه تاریخ پیش، حین و پس از آن را در بر دارد: …
