مرحوم فروزانفر شخصیتی بهغایت استثنایی بود؛ مردی برخوردار از سواد شگفتانگیز، هوش سرشار، فراست بیمانند و تسلطی جادویی بر ریزهکاریها و ظرایف ادب فارسی و عربی. او با هوشیاری تمام میتوانست ناگفتههایی را که در طول قرنها غبار فراموشی گرفته بودند، برای مخاطبان تشنه خویش بازگوید. او استادِ استادان بود؛ دانشمندی که برترین چهرههای ادبی روزگار ما افتخار داشتند دوره دکتری خود را زیر نظر مستقیم و با تأیید نهایی مرتبه علمیشان توسط ایشان به پایان برسانند. نگاهی به این فهرست درخشان، عظمت مکتب او را آشکار میسازد: شاعره نامدار بانو سیمین دانشور، ابوالقاسم حمیدی شیرازی، احمدعلی رجایی (صاحب فرهنگ اشعار حافظ و مصطلحات صوفیه)، امین ریاحی(شاهنامهشناس و حافظپژوه شهیر که رساله مرصادالعباد را نگاشت)، عبدالحسین زرینکوب(با رساله نقد شعر و مبادی آن)، سید جلالالدین سادات ناصری، منوچهر ستوده، ضیاءالدین سجادی، علیاکبر شهابی، ذبیحالله صفا، صادق گوهرین، یحیی قریب، حسین کریمان و منوچهر مرتضوی. حتی از دیارِ علمپرور ما، شیراز، دو تن از نامآورترین استادان دانشگاه شیراز یعنی شادروان دکتر علیمحمد مژده و شادروان دکتر نورانی وصال، در کنار استاد گرانمایه دکتر غلامحسین یوسفی، همگی پرورده این مکتب اصیل و بینظیر بودند. جمعی از استادان و دانشجویان دانشکده معقول و منقول، از راست ردیف جلو:
بدیع الزمان فروزانفر، دکتر ولی الله خان نصر، لواسانی، سید کاظم عصار، میرزا طاهر تنکابنی،
ذوالمجدین، شیخ یدالله نظرپاک، محمد درخشان
در ردیف بالا علی شهید زاده و علی اکبر شهابی شناخته شد. …
