بازار
پاسخ به این پرسش اهمیت زیادی دارد؛ زیرا در شرایط محدودیت منابع مالی، هرگونه سرمایه‌گذاری غیرهدفمند می‌تواند منابع مورد نیاز برای مقاوم‌سازی سایر بخش‌های حیاتی زنجیره غذایی را کاهش دهد. هزینه چند هزار میلیاردی برای یک هدف‌گذاری کمّی
براساس آمار اعلام‌شده در مهر ۱۴۰۵، حدود ۸۵ هزار نانوایی در کشور فعالیت دارند. از سوی دیگر، در برنامه‌های استانی از جمله گیلان و خوزستان، هدف دوگانه‌سوز کردن ۵۰ درصد نانوایی‌ها مطرح شده است. با این حال، این هدف‌گذاری را نمی‌توان به کل کشور تعمیم داد. همچنین با وجود اعلام تسهیلات مختلف برای تجهیز نانوایی‌ها، اما هنوز برآورد عمومی و یکپارچه‌ای در گزارش‌های بررسی‌شده از هزینه واقعی مقاوم‌سازی هر واحد یافت نمی‌شود. در چنین شرایطی، نبود اطلاعات دقیق درباره هزینه تجهیزات و ظرفیت تولیدی که با این سرمایه‌گذاری حفظ می‌شود، ارزیابی توجیه اقتصادی طرح را دشوار می‌کند.
نکته قابل توجه آن است که در گیلان کمک‌هزینه‌ای تا سقف ۱۰۰ میلیون تومان و در خوزستان تسهیلات ۱۵۰ میلیون تومانی با نرخ سود چهار درصد برای بخشی از نانوایی‌ها پیش‌بینی شده است. تفاوت سقف تسهیلات استانی نیز نشان می‌دهد حمایت‌های مالی از الگوی یکسانی پیروی نمی‌کند؛ موضوعی که در نبود اطلاعات دقیق از هزینه واقعی تجهیزات، محاسبه منابع مورد نیاز برای مقاوم‌سازی شبکه نان را دشوار می‌سازد.
از همین‌رو مساله اصلی، صرفا بزرگی این ارقام نیست؛ بلکه مشخص نبودن رابطه میان هزینه پرداختی و ظرفیت تولید نانی است که در شرایط حساس حفظ می‌شود. اگر واحدهای کم‌ظرفیت و پرظرفیت صرفا بر مبنای تعداد مشمول طرح شوند، ممکن است منابع به شکلی توزیع شود که بیشترین بازده عملیاتی را نداشته باشد. چرا تجهیز ۵۰ درصد نانوایی‌ها لزوما به معنای تامین نیمی از نان نیست؟ …
