این تناقض، حالا به یکی از چالشهای جدی آینده نیروی انسانی در بخش معدن تبدیل شده است؛ صنعتی که برای توسعه اکتشاف، افزایش تولید و ورود به پروژههای جدید، بیش از همیشه به نیروی متخصص نیاز دارد، اما همزمان بخشی از نیروهای باتجربه خود را از دست میدهد. « صمت » در گفتوگو با آیدین زینالزاده، کارشناس و فعال باسابقه حوزه معدن، این تناقض را بررسی کرده است؛ از دلایل مهاجرت و بیکاری متخصصان تا این پرسش که آیا راهحل کمبود نیروی انسانی، واردات متخصص است یا اصلاح ساختاری که نیروهای متخصص داخلی را از چرخه فعالیت خارج کرده است.
اخیراً این گزاره مطرح شده که ایران ممکن است برای تأمین نیروی متخصص مورد نیاز معادن، به واردات مهندس معدن و زمینشناس از کشورهای همسایه برسد. شما این گزاره را چقدر جدی میدانید؟
مدتی است که مقامات مختلف در جایگاههای مختلف، صحبتهای کارشناسان، استادان، فعالان و سرمایهگذاران بخش معدن و صنایع معدنی را طوری با همدردی تکرار میکنند که خودمان از گفتهی خودمان پشیمان میشویم که باعث کدورت خاطر و رنجش این عزیزان شدهایم. در هر صورت نگرانیهایی که جامعهی معدنی با صدای بلند و با شجاعت و وقار همیشگی این جامعهی تخصصی و از سر دلسوزی برای این کشور غنی از مواد معدنی بیان میکند، از سوی عزیزانی که باید و متولی و موظف به حل این معضل، از سیاستگذاری تا اجرا، هستند، تبدیل به حرفدرمانی شده است.
بله! بسیاری از دانشگاهها که در کنکور برای قبولی در رشته معدن آنها رقابت سنگین میشد، بعد از برقراری شرایط ثبتنام بدون کنکور در مقطع کارشناسی و در پی عدم استقبال حداقلی، رشته مربوطه را، اجازه بدهید صراحتاً عرض کنم که، تعطیل کردند. چیزی که ده سال پیش میگفتیم و نمیشنیدند، امروز برایمان هشدار میدهند و تهدید میکنند. فقط نمیدانم متخصصان معدنی کدام کشور همسایه از بچههای این آب و خاک بهترند. …
