بازار
برای سپهری، میهن‌دوستی نه بر پایه رجزخوانی‌های رسمی، بلکه بر اساس کشف دوباره خاک، احترام به آب، ادراک هندسه کویر و لمس بی‌واسطه میراث ملموس زندگی ایرانی بنا می‌شود. زادگاه برای او نقطه ثقلی است که شناخت جهان پیرامون از آن آغاز می‌گردد؛ نقطه‌ای مشخص به نام کاشان که با سفالینه‌های پیشاتاریخی، خانه‌های خشتی، جویبارها و عطر باغ‌هایش، بستر تکوین نگاه زلال شاعر را فراهم می‌سازد، اما هرگز ذهن پویای او را در خود محصور نمی‌کند. بازخوانی انتقادی آثار سپهری نشان می‌دهد که او چگونه توانسته است عناصر فرهنگ بومی و اقلیم کویری ایران را در تاروپود تجربه‌ای اگزیستانسیال و جهان‌شمول بگنجاند.
شعر صدای پای آب او را، که در تابستان ۱۳۴۳ در قریه چنار کاشان سروده و نثار شبهای خاموش مادرش کرده است، می‌توان اتوبیوگرافی یا شرح حال خودنوشت این شاعر و بیان مانیفیست و منظر و باور او به جهان دانست:
اهل کاشانم
روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی
مادری دارم بهتراز برگ درخت
دوستانی بهتر از آب روان
و خدایی که دراین نزدیکی است
لای این شب بوها پای آن کاج بلند
روی آگاهی آب روی قانون گیاه
من مسلمانم
قبله ام یک گل سرخ
جانمازم چشمه مُهرم نور
دشت سجادۀ من
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
در نمازم جریان دارد ماه
جریان دارد طیف
سنگ از پشت نمازم پیداست
همه ذرات نمازم متبلور شده است
من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم …
