بازار
صنایع خلاق و فرهنگی در ایران، بیش از آنکه با کمبود استعداد، ظرفیت یا ایده مواجه باشند، از خلأهای نهادی و نبود زنجیره‌ای منسجم برای تجاری‌سازی محصولات و خدمات رنج می‌برند. ایران با برخورداری از سرمایه انسانی توانمند، تنوع فرهنگی، میراث تمدنی غنی و استعدادهای هنری و فناورانه، ظرفیت قابل‌توجهی برای تبدیل خلاقیت به یکی از پیشران‌های اقتصاد ملی دارد؛ اما تحقق این ظرفیت، مستلزم عبور از نگاه صرفاً فرهنگی و حمایتی و حرکت به سمت شکل‌دهی به یک اقتصاد پایدار، رقابت‌پذیر و بازارمحور در این حوزه است.
از منظر تجربه بیش از سه دهه فعالیت و مدیریت در حوزه‌های مرتبط با علم، فناوری، نوآوری و صنایع خلاق، معتقدم دو مسئله اساسی باید در کانون توجه سیاست‌گذاران، فعالان اقتصادی و نهادهای بخش خصوصی قرار گیرد: نخست، فقدان چارچوبی جامع و منسجم برای حکمرانی و حمایت از اقتصاد صنایع خلاق و فرهنگی؛ و دوم، نبود اکوسیستمی یکپارچه که مسیر شکل‌گیری ایده، تولید محصول، تأمین مالی، تجاری‌سازی و دسترسی به بازار را به یکدیگر متصل کند.
این دو مسئله، در کنار یکدیگر، موجب شده‌اند بخشی از ظرفیت‌های ارزشمند کشور در حوزه فرهنگ، هنر، طراحی، انیمیشن، بازی‌های رایانه‌ای، صنایع‌دستی و محتوای دیجیتال، با وجود برخورداری از استعداد و توان تولید، نتوانند به کسب‌وکارهایی پایدار و مقیاس‌پذیر تبدیل شوند. صنایع خلاق؛ مزیتی فراتر از فرهنگ و هنر
صنایع فرهنگی و خلاق را نباید صرفاً مجموعه‌ای از فعالیت‌های هنری یا فرهنگی دانست. این صنایع بخشی از اقتصاد آینده‌اند که در آن، دانش، خلاقیت، فناوری، مالکیت فکری و توانایی شناخت و پاسخ‌گویی به نیازهای بازار، نقش تعیین‌کننده‌ای در خلق ارزش اقتصادی دارند.
یکی از مزیت‌های مهم این صنایع، امکان ایجاد اشتغال و ارزش افزوده با اتکای بیشتر به سرمایه انسانی و دارایی‌های فکری است. در بسیاری از کسب‌وکارهای خلاق، برخلاف صنایع سرمایه‌بر سنتی، یک ایده، طراحی، اثر هنری، نرم‌افزار یا محتوای دیجیتال می‌تواند مبنای شکل‌گیری محصولی با قابلیت توسعه و عرضه در بازارهای متعدد باشد. …
