بازار
اگر جای دیگر بود شاید به خاطر بارش های کم سابقهٔ‌این روزها به زمانی دیگر موکول می شد اما رشت، شهر باران است و قاعدتا باران نباید مانع باشد.
بگذارید فارغ از رفاقت و طعن حاسدان بگویم: علی دهباشی برای من یادآور رنج مسیح است خاصه وقتی حین اجرا دستگاه های تنفسی را به خود وصل می کند.
در غیاب فرهنگ‌پروریِ صدا و سیمایی که مجری برجسته آن شهبازیِ پاورقی باشد همین شب‌های بخارا و نشست‌های کتاب وزن دنیا و چند جای دیگر ند که نگذاشته اند این دریچه های تنفسی هم بسته شود تا بیش از این احساس خفگی نکنیم اگرچه می دانم دهباشیِ زخم دیده از سیاست را این تشبیهات خوش نمی آید اما وظایف دستگاه های بودجه خوار را مدام باید یادآور شد چرا که چرخ شان با عوارض و مالیات ما می گردد و قرار نیست در مجاری رسمی برای تبلیغات و ایدیولوژی هزینه شود و بار فرهنگ را افراد بر دوش کشند.
جدای این طعنه ها همین که شب های بخارا در تهران نمانده و در شهرهای مختلف برنامه دارد و از مرزهای ایران جغرافیایی هم فراتر رفته و چنان که از نام بخارا برمی آید گسترۀ ایران بزرگ و فرهنگی را دربرمی‌گیرد خود نشان از اهمیت و سترگی کار دارد.
برخی البته در درون جامعه رسانه و فرهنگ با علی دهباشی خرده حساب دارند و به جای ارج نهادن به نقش او به عنوان حلقه وصل و یک روزنامه نگار شخص او را توزین می کنند و انگار خود را هم سنگ احسان ارشاطر یا شفیعی کدکنی یا دکتر زرین کوب دانسته در حالی که اثر ، همین بخاراست و شب های بخارا اگرچه شاید بتوان گفت نه به خود او که به او همت او حسادت می ورزند. به اینها اما در این گفتار کار ندارم چون نکته دیگری مد نطر است و آن شب هزارم بخاراست که نزدیک شده و قله ای که در نزدیکی است. …
