بازار
او با انتشار تصویری از حضورش در سالن جشنواره، قاب عجیبی ساخته است: یک نفر در سالن، تعداد زیادی صندلی خالی و پرده‌ای که تصویری از جمعیت را نشان می‌دهد. انگار جشنواره به مرحله‌ای از خودکفایی رسیده که دیگر برای نمایش جمعیت هم نیازی به حضور واقعی مردم ندارد؛ کافی است جمعیت روی پرده باشد، سالن هم از نظر آماری تکمیل میشود!
البته کاربران فضای مجازی خیلی زودتر از برگزارکنندگان، معنای این تصویر را دریافت کردند. یکی پیشنهاد داد مثل سری های قبلی از بیت‌المال بلیت بخرند و میان مردم پخش کنند؛ دیگری از اتلاف منابع گفت و بعضی هم پرسیدند چرا جشنواره‌های کوتاه‌مدت فرهنگی به چنین وضعیتی دچار می‌شوند.
این واکنش‌ها البته فقط شوخی با یک سالن خالی نیست؛ شوخی با مدلی از مدیریت فرهنگی است که گاهی تصور میکند اگر مراسمی برگزار شود، حتماً اتفاق فرهنگی هم افتاده است.
بنابراین تصویر سالن خالی فقط تصویری از غیبت چند تماشاگر نیست؛ فرصتی برای بازنگری در یک شیوه مدیریت فرهنگی است. شیوه‌ای که در آن گاهی موفقیت با تعداد برنامه‌ها، حجم بودجه، شمار آثار و حضور مدیران سنجیده میشود، نه با میزان ارتباطی که میان اثر و مخاطب برقرار شده است. در چنین سازوکاری، جشنواره می‌تواند سال‌ها برگزار شود، بدون آنکه ضرورت وجودی خود را به جامعه اثبات کند.
در این مدل، همه‌چیز می‌تواند موفق باشد، جز خود مخاطب! بودجه تخصیص پیدا کرده است، پوستر هم طراحی شده، دبیر جشنواره منصوب شده، آثار انتخاب شده‌اند، مراسم افتتاحیه برگزار شده و احتمالاً گزارش عملکرد هم با چند عکس از مدیران در حال لبخند زدن آماده است. …
