کشورهای حوزه نوردیک (دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد و همچنین قلمروهای خودمختار الند، گرینلند، سوالبار و فاروئه) در چهار سال گذشته همکاری منطقهای خود را بهطور چشمگیری گسترش دادهاند. در این میان دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد اکنون یک راهبرد دفاعی بلندمدت، یک منطقه ترانزیت فرامرزی، رزمایشهای مشترک مکرر و سطحی بیسابقه از یکپارچگی فرماندهی دارند. در عمل، این دولتها در حال شکلدادن به خوشه منطقهای بازدارندگی خودشان هستند: گروهی همفکر از دولتها که همکاری نظامی را تعمیق میبخشند تا بازدارندگی را تقویت کنند و در صورت نیاز، از دفاع جمعی گستردهتر ناتو نیز پشتیبانی کنند.
مدل نوردیک نمونهای از راهحلهای انطباقی را نشان میدهد که ممکن است ناتو را در دوران بیثباتی حفظ کند. اشتهای مسکو برای ریسک در حال افزایش است. همزمان، دولت ترامپ متحدان اروپایی را تحت فشار میگذارد تا مسئولیت اصلی دفاع از قاره را بر عهده بگیرند. بنابراین اروپاییها باید با این وضعیت کنار بیایند.
برای تقویت بازدارندگی و توان نظامی، کشورهای عضو در امتداد خط مقدم گسترده ناتو بهویژه در مناطق بالتیک و دریای سیاه باید گروههای منطقهای خود و شبکهای قوی از مشارکتهای دوجانبه و «چندجانبه کوچک» با همسایگان خود ایجاد کنند. منطقهگرایی همچنان موضوعی نامحبوب در میان بیشتر رهبران سیاسی اتحاد است؛ ناتو پس از همه، اتحادی دفاعی-جمعی است که بر امنیت تفکیکناپذیر بنا شده است. اما تلاشهای منطقهای در سطح نظامی هم ناتو را کارآمدتر میکند و هم چشمانداز آمریکا برای ناتویی اروپاییتر را پیش میبرد. …


دانلود از کافه بازار




























































