چرا در روزهای غمگین زندگی، وقتی خشم عمیقی را تجربه میکنیم یا اندوهی به قلبمان چنگ میزند دست ما بیشتر به سمت فستفودها، شیرینیها و تنقلات میرود؟ آیا پرخوری، تلاشی ناخودآگاه برای جبران آن چیزی است که در روان ما کمبودش را احساس میکنیم؟
احتمالاً در خودتان هم سراغ گرفتهاید. آدمی موجودی است که گاهی گرسنگی او هیچ ارتباطی با معدهاش ندارند. ممکن است ساعتها پیش غذا خورده باشد، اما همچنان میل عجیبی به خوردن چیزی شیرین، شور، چرب یا ترد داشته باشد. در چنین لحظاتی، آنچه ما را به سمت یخچال، قفسه تنقلات یا سفارش یک وعده فستفود میکشاند، الزاماً نیاز جسمانی به غذا نیست؛ گاهی روان ما به دنبال تسکینی است که در جای دیگری از زندگی پیدایش نکرده است.
اما شاید بپرسید چرا در روزهایی که احساس بیارزشی میکنیم، زمانی که از خودمان رضایت نداریم، دچار شکست عاطفی شدهایم یا زیر فشار افسردگی و تنهایی قرار گرفتهایم، تمایل ما به مصرف خوراکیهای کمارزش غذایی بیشتر میشود؟
واقعیت این است که رابطه ما با غذا، بسیار قدیمیتر و عمیقتر از یک نیاز زیستی است. وقتی پا به دنیا میگذاریم نخستین تجربههای آرامش ما با تغذیه گره میخورد. نوزاد نهتنها از طریق شیر مادر گرسنگی خود را برطرف میکند، بلکه همزمان گرما، امنیت، تماس جسمانی و آرامش را نیز تجربه میکند. به این ترتیب، در حافظه عاطفی انسان، خوردن میتواند با احساس امنیت و دوست داشتهشدن پیوند بخورد.
وقتی سیر میشویم انگار احساس امنیت هم داریم. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































