بازار
در خانه‌ای که پدرش نجار است و دست‌هایش بوی چوب می‌دهد، خبری از آن سبک زندگی پرفشار و آکادمیکی که خیلی‌ها فکر می‌کنند شرط اول موفقیت است، نبوده. او نه ژن مهندسی را از والدینش به ارث برده و نه در یک اتمسفر علمی خانوادگی بزرگ شده که مسیرش را آسفالت کنند. در واقع، امیرحسین بدون داشتن پشتوانه مالی پدر و مادر تحصیلکرده، بدون پا گذاشتن در کلاس‌های آموزشی لاکچری و بدون اینکه اسیر بازی‌های روانی مؤسسات آموزشی شود، خودش، خودش را ساخت.
او که تک‌فرزند است، در خانه‌ای بزرگ شده که فشار «باید موفق شوی» در آن جایی نداشت. در خانواده‌ای معمولی در شهرستان بابل، او یاد گرفت که ارزش واقعی در کار مستمر و بی‌ادعاست. امیرحسین از دوران کودکی با اعداد رفیق بوده و حالا «مهندسی کامپیوتر دانشگاه شریف»، مقصد این رفاقت دیرینه است.
امیرحسین از همان ابتدا حسابش را از خیلی‌ها جدا می‌کند. وقتی از او درباره وضعیت خانواده و زمینه‌ای که در آن رشد کرده می‌پرسم، بدون هیچ تعارف یا پنهان‌کاری می‌گوید:
«من تک‌فرزندم و از یک خانواده کاملاً معمولی. پدرم نجاره و مادرم کارمند. همین.»
اما پای کارنامه که وسط می‌آید، عددها خودشان سخن می‌گویند. اومی گوید: «معدل نهایی‌ام ۱۹.۹۶ شد؛ ریاضی و فیزیک را 20 گرفتم. اون چند صدم هم سر اجتماعی و عربی کم شد که نمره‌ام شد ۱۹.۷۵!»
او به درصدهای کنکورش هم اشاره می‌کند و می‌گوید: «ریاضی ۹۵ درصد، فیزیک ۹۲ درصد و شیمی ۹۱ درصد.» …
