بازار
به گزارش اعتماد، در حالی که برخی آمارهای رسمی از جمعیتی حدود ۷ میلیون نفر در سکونتگاه‌های غیررسمی حکایت دارند، در گزارشی منتسب به برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد (هبیتات) در سال ۲۰۲۴، این جمعیت نزدیک به ۳۰ میلیون نفر برآورد شده است. فاصله قابل توجه میان این ارقام، پرسش‌هایی درباره تعریف حاشیه‌نشینی، شاخص‌های سنجش کیفیت سکونت و میزان دسترسی خانوارها به خدمات اولیه شهری ایجاد می‌کند.
با این حال، مساله اصلی تنها اختلاف در آمارها نیست، بلکه روندی است که در سال‌های اخیر، تحت تأثیر افزایش قیمت مسکن، کاهش قدرت خرید خانوارها، مهاجرت از روستاها و تمرکز امکانات در شهرهای بزرگ، گروه‌های بیشتری از جامعه را به سمت سکونتگاه‌های غیررسمی سوق داده است. یک طرف ماجرا، آمار رسمی ایران است که حدود ۷ میلیون نفر در سکونتگاه‌های غیررسمی زندگی می‌کنند و طرف دیگر، داده‌های برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد، یا هابیتات، قرار دارد که می‌گوید؛ در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۹.۸ میلیون نفر، معادل ۴۲.۳ درصد جمعیت شهری ایران، در شاخص مربوط به زاغه‌ها و سکونتگاه‌های غیررسمی قرار داشته‌اند.
بر اساس داده‌های هابیتات، سهم جمعیت شهری ایران در این شاخص از ۵۱.۷ درصد در سال ۲۰۱۰ به ۴۲.۳ درصد در سال ۲۰۲۴ رسیده است؛ اما با وجود کاهش سهم، تعداد افراد مشمول از حدود ۲۸.۲ میلیون به ۲۹.۸ میلیون نفر افزایش یافته است. بنابراین این دو عدد، دو تصویر متفاوت از وضعیت سکونت در ایران هستند؛ نه دو آمار متناقض درباره تعداد حاشیه‌نشینان.
در این راستا علیرضا افشار، قائم‌مقام وزیر کشور در امور فرهنگی و اجتماعی در این باره گفته است؛ هفتصد سکونتگاه غیررسمی در کشور وجود دارد و علی نبیان، معاون وزیر راه و شهرسازی نیز در این خصوص اعلام کرد که تنها داده‌های مرکز آمار ایران در مورد تعداد سکونتگاه‌های غیررسمی قابل استناد است و مرکز آمار به عنوان دقیق‌ترین مرجع در کشور اطلاعات جامع آماری را در اختیار همه مردم قرار می‌دهد. …
