بازار
این پرسش ما را به یکی از مفاهیم بنیادین جامعه‌شناسی سیاسی می‌رساند. حوزه عمومی؛ عرصه‌ای که در آن شهروند، پیش از آنکه نیروی کار یا مصرف‌کننده باشد، کنشگر جامعه است.
ساختار حکم رانی در ایران می بایست به حوزه عمومی به عنوان یک ظرفیت نگاه کند و نه تهدید. حوزه عمومی اگر خیابان باشد، قرار هم نیست همیشه محل گفت‌وگو باشد. گاهی شهروندان در این حوزه قدم می‌زنند، مکث می‌کنند و گاه بدون مقصدی از پیش تعیین‌شده، بخشی از زندگی روزمره خود را در فضای عمومی می‌گذرانند. اهمیت شهر و خیابان هایش در همین امکان نهفته است: اینکه حضور در آن، الزاماً به داشتن هدفی اقتصادی، شغلی یا اداری وابسته نباشد.
مدیریت ایدئولوژیک حوزه های عمومی کار خطرناکی است. بر اساس کدام استدلال شهروند در حوزه عمومی مانند خیابان باید فقط "تولید یا مصرف کننده" باشد؟ اگر حضور انسان در شهر تنها هنگامی پذیرفتنی باشد که در حال تولید یا مصرف باشد، شهروند به‌تدریج از یک کنشگر اجتماعی به موضوع ابزاری تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، حوزه عمومی با محدودشدن معنای حضور شهروندان تضعیف می‌شود.
هانا آرنت دیگر فیلسوف آلمانی نیز در کتاب وضع بشر، به اهمیت فضای عمومی می پردازد. بر خلاف آنچه عده ای رفت وآمد حوزه عمومی را تنها جابجایی بی هدف بدن انسان های می دانند؛ آرنت اعتقاد دارد "حضور در فضای عمومی صرفاً جابه‌جایی بدن‌ها در یک محیط فیزیکی نیست؛ نوعی حضور اجتماعی است. انسان با دیده‌شدن، دیدن دیگران و قرارگرفتن در معرض تفاوت‌ها بخشی از جهان مشترک را تجربه می‌کند." …
