ئیسجمهور دکتر پزشکیان بار دیگر از «همه» برای مشارکت در حل مشکلات کشور دعوت کرد و این دعوت را «رویکرد جدی در دولت» دانست. او البته گفت که «پیشنهاد و انتقاد درباره عملکرد دولت در تئوری ساده است، اما در میدان عمل، بهویژه در شرایط خطیر کنونی، با پیچیدگیهای فراوانی همراه است»؛ و باز مثل تمامی رئیسانجمهور پیشین در سه دهه گذشته بخشی از مشکلات را «مسائل بهجامانده از گذشته» دانست. میتوان اشکالات این چند جمله آقای رئیسجمهور را با مروری بر رفتارشناسی دولتهای پیشین نشان داد.
پیش از هر چیز میدانیم که «دعوت از همه برای کار در زیر قبای دولت و حل مشکلات»، یک شوخی و تعارف و چیزی نشدنی است. این جمله فقط به درد آن میخورد که به دیگران بگوییم «شما هم نمیتوانید». وقتی حتی پیشنهاد و نقد تئوریک دولت را برنمیتابیم چگونه میتوان کار عملی منتقدان را پذیرفت و تأیید کرد؟! اگر نقد تئوریک را سادهباوری میدانیم، باید به جای سرزنش منتقد، پاسخ تئوریک شفاف بدهیم. وانگهی خود آقای رئیسجمهور در تمامی سالهایی که در مجلس یا در مقام منتقد دولتهای غیرهمسو بودهاند، دقیقاً چکار میکردند جز نقد و پیشنهاد تئوریک که حالا آن را سادهاندیشی میدانند؟! مسئله البته خود ایشان نیست، مسئله کل جریان اصلاحطلبی است که هرگاه در قدرت نیستند، فضای تئوریک انتقاد را در دست میگیرند و هرگاه به قدرت میرسند، به دیگران میگویند نقد تئوریک نکنید، کار سخت است و اگر ما نتوانستیم، شما هم نمیتوانید!
دو مثال «بهروز» میزنم تا نشان دهم که دستکم کسی مانند یک روزنامهنگار چنین حسی ندارد که شما گفتار و رفتارتان فرق میکند. زمانی حتی رسانههای رسمی اصلاحطلبان برای برخی لغزشهای زبانی رئیس دولت سیزدهم تیتر یک میزدند. پناه برخدا! سپس رئیس دولت چهاردهم از این لغزشها و خطاها فراوان داشت، چندینبرابر، ولی با آنکه رسانههای رسمی جریان مخالف حرمت نگه داشتند و هیاهو نکردند، رسانههای اصلاحطلب سکوت پیشه کردند! …
