فاصله منابع تا فولاد رقابتی

مرضیه احقاقی:  ذخایر سنگ‌آهن ایران روی کاغذ همچنان ظرفیت قابل‌توجهی برای تداوم فعالیت زنجیره فولاد ایجاد می‌کند. اما فاصله میان «سنگ‌آهن موجود» و «سنگ‌آهن اقتصادی» به یکی از مسائل تعیین‌کننده آینده این صنعت تبدیل شده است. در شرایطی که توسعه ذخایر جدید با افزایش عمق استخراج و هزینه‌های تولید همراه شده، فولاد ایران همزمان با محدودیت انرژی و فناوری، دشواری دسترسی به بازارهای جهانی و تامین مالی مواجه است. به این ترتیب، مساله آینده فولاد صرفا پیدا کردن سنگ‌آهن بیشتر نیست، بلکه اقتصادی‌کردن ذخایر و ایجاد شرایطی است که تولیدکننده بتواند با ماده اولیه داخلی یا وارداتی، محصولی رقابتی در بازار جهانی عرضه کند.

یکی از چالش‌های پیش روی آینده زنجیره فولاد کشور، تامین مواد اولیه پایدار است. اگرچه طی سال‌های اخیر با توسعه فعالیت‌های اکتشافی، ذخایر جدیدی از سنگ‌آهن شناسایی شده و در سال۱۴۰۴ نیز حدود ۹۰۰‌میلیون تن به ذخایر شناسایی‌شده کشور افزوده شده است، اما این میزان ذخیره برای پشتیبانی از سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده و ظرفیت‌های پیش‌بینی‌شده در صنعت فولاد کافی نیست. بنابراین، سیاست تامین مواد اولیه باید همزمان‌ بر توسعه اکتشاف، فعال‌سازی ذخایر جدید و در صورت نیاز طراحی سازوکارهای مناسب برای واردات مواد اولیه متمرکز شود. از ذخایر تا  استخراج اقتصادی

بحث درباره آینده تامین مواد اولیه صنعت فولاد، معمولا در دوگانه «وجود یا کمبود سنگ‌آهن» خلاصه می‌شود؛ حال آنکه به اعتقاد سعید عسکرزاده، نایب‌رئیس کمیسیون معدن اتاق بازرگانی ایران، مساله اصلی فراتر از میزان ذخایر موجود است. آنچه تعیین می‌کند یک ذخیره معدنی بتواند در خدمت زنجیره فولاد قرار گیرد، پیش از هر چیز «اقتصادی بودن» استخراج آن است. ایران همچنان برای سال‌های طولانی از ظرفیت استفاده از ماده اولیه داخلی برخوردار است، اما بخشی از ذخایر کشور به دلیل هزینه بالای استخراج هنوز اقتصادی نشده‌اند. …