زندگی در نسخه «پریمیوم»؛ جایی برای تازه‌کارها نیست

فرارو- محسن صالحی‌خواه؛ نمی‌دانم تا حالا از سایت یوتیوب استفاده کرده‌اید یا نه. البته این سایت در ایران فیلتر است و چون کسی در ایران از فیلترشکن استفاده نمی‌کند، بین ایرانی‌ها چندان شناخته‌شده نیست. معمولاً افراد باکلاسی مثل ما که فامیل‌هایی خارج از کشور دارند، از آن‌ها درباره یوتیوب شنیده‌اند و باخبر شده‌اند که سایتی با این مشخصات وجود دارد.

فامیلمان می‌گفت برای این‌که وسط دیدن ویدیو یا گوش کردن موسیقی هی زرت‌وزرت تبلیغ پخش نشود، باید اشتراک یوتیوب را خریداری کرد. وقتی دید دارم مثل منگل‌ها نگاهش می‌کنم، برایم توضیح داد که در خارجه فرهنگی وجود دارد که آدم‌ها اگر بخواهند از امکانات کامل یک تارنما، اپلیکیشن (آقای حداد عادل هنوز معادلی برای اپلیکیشن ارائه نکرده) یا نرم‌افزار استفاده کنند، باید نسخه یا اشتراک پریمیوم (قابل توجه آقای حداد) را خریداری کنند. در غیر این صورت، باید به محدودیت‌های نسخه رایگان تن بدهند.

حرف‌های فامیلمان من را خیلی توی فکر برد. اینجا بود که فهمیدم وقتی آن یاروی سیاه‌نما می‌گفت ما ایرانی‌ها توی نسخه رایگان دنیا زندگی می‌کنیم، منظورش چه بود! بی‌تربیت! اما وقتی ماجرا را در یک تصویر بزرگ‌تر نگاه کردم، به این نتیجه رسیدم که شاید ما در ایران نسخه رایگان دنیا را زندگی می‌کنیم، اما همین نوع زیستِ ما در خاورمیانه به نوعی نشان می‌دهد که در زوایای دیگری از زندگی در سطح پریمیوم یا حتی لِجِند (Legend یا افسانه) و حتی‌تر، پلاتینیوم هستیم. اصولاً آنچه ما در میدل‌ایست تجربه می‌کنیم، برای سوسول‌های چشم‌آبی قابل درک نیست.

بیایید چند مثال خوب و آبدار را با هم مرور کنیم: …