بازار
در میان سخت‌خبر‌هایی که آدمی را خسته می‌کنند، گاهی هم خبری هست که حس امید در آن است؛ مثل خبر خوب «خانه شاهنامه» که «نخستین جلسه هیات امنای آن عصر یکشنبه ۲۶ مهرماه ۱۴۰۵ با حضور سیدحمید پورمحمدی، رییس هیات امنای خانه شاهنامه و اعضای هیات امنا برگزار شد و این خانه با تشکیل هیات امنا، هیات‌مدیره و معرفی مدیرعامل، به صورت رسمی فعالیت خود را آغاز کرد.»
شاهنامه برای ما بیش از یک کتاب ادبی که پرچمی ملی است. از این رو، آویختن و پرداختن به او همراه امیدبخش و دلگرم کننده بوده است. بویژه در این دوران که سایه جنگ سنگین و دل‌ها بیش از همیشه نگران است که این پیچ حساس از همه پیچ‌ها پیچیده‌تر است.
تاریخ را که مرور کنی در هر گذرگاهی که بی سامانی و سیاهی سایه‌ی سردی بر این سرزمین انداخته بود و دل‌ها را ناامید و نگران کرده بود چنان که همه چیز به مویی بند بود در آستانه پاره شدن، شاهنامه‌ی فردوسی دل‌ها را گرم کرد و از ستون‌های هویتی و فرهنگی برای جمع کردن دوباره ایران بود؛ همچون ریسمانی که همه به آن چنگ آویختند.
نمونه‌ی درخشان این بازگشت به ایران، سرآغاز صفویه بود که آنرا دوران برامدن و بازسازی ایران نامیده‌اند. پیش از صفویه ایران چندپاره بود، پریشان و پراکنده. اما شاه اسماعیل اول که در تبریز تاج‌گذاری کرد، برای بنیان نهادن یک دولت مقتدر و متمرکز، هوشمندانه پیوند اسلام و ایران را مبنای کار قرار داد. از یک سو مذهب تشیع دوازده‌امامی را مذهب رسمی کشور اعلام کرد و تا اعلام استقلال حاکمیتی ـ هویتی در برابر امپراطوری عثمانی باشد؛ و از سوی دیگر خود را وارث فره ایزدی و تداوم‌بخش دودمان کیانی و فرزند معنوی کیخسرو و فریدون نامید؛ رویکردی که حسن بیگ روملو، مورخ برجسته آن عصر، در احسن‌التواریخ با توصیف شاه اسماعیل به عنوان «فروزنده تاج و تخت کیان / فرازنده اختر کاویان» به ثبت رسانده است.
همچنین شاهان صفوی فرزندان خود به نام‌های پهلوانان و شاهان اساطیری (طهماسب، سام، بهرام) می‌نامیدند تا پیوند نمادین حکومت با ایران باستان را نشان دهند. در صفویه بود که «شاهنامه شاه طهماسبی» همچون شاهکاری کم‌نظیر با ۲۵۸ نگاره بی‌بدیل به دست نوابغی هنر زمان در طول دو دهه خلق شد. اثری بزرگ که نشان‌دهنده توجه صفویه به شاهنامه دارد. …
