این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
همشهری آنلاین- لیلا باقری: مد دوران قاجار از پاریس نمیآمد، از درون دیوارهای بلند اندرون شاه میآمد. جایی که صدای خنده زنان حرم با بوی گلاب و آهار نشاسته در هوا میپیچید. هر تغییری در رنگ چارقد، در شکل دامن یا در حلقه موها، از همانجا آغاز میشد و تا چند روز بعد، زنان شهر همان را تقلید میکردند. درون قصر، چارقدها از زری و گارس و مشمش دوخته میشدند؛ جلوی آنها را با نشاسته قالب میزدند تا صاف و براق روی پیشانی بایستد؛ به این مدل میگفتند «چارقد آفتابگردان.»زنانی مخصوص این کار بودند؛ هنرمندانی خاموش که فقط بلد بودند پارچه را با آهار فرم بدهند. گاهی روسریها را «کلاغی» میبستند، یعنی جلو میآوردند و زیر گلو گره میزدند؛ مدی که خیلی زود از حرم شاه تا کوچههای تهران رسید. زلفها را با لعاب دانهی به چینچین روی پیشانی میچسباندند، ابروها پهن و پیوسته با وسمه و حنا کشیده میشد، و لبها رنگ سرخاب … …



































































