یک پرچم، هزار روایت

همشهری آنلاین_فاطمه عسگری نیا: ا پرچم ایران از ساختمان‌ها پایین آمد و روی شانه آدم‌ها، روی شیشه ماشین‌ها، در دست بچه‌ها و روی بالکن خانه‌ها نشست.جنگ که تمام شد، تصویرهای زیادی از مردم و پرچم باقی ماند؛ آدم‌هایی که با پرچم سه‌رنگ ایران در خیابان راه می‌رفتند، خانواده‌هایی که آن را از پنجره خانه‌شان آویزان کردند و حتی کسانی که پرچم را روی خودروشان بستند و راهی خیابان شدند. انگار در آن روزها، پرچم از یک نشانه رسمی فاصله گرفت و دوباره تبدیل شد به چیزی که مردم می‌توانستند با خودشان حمل کنند؛ یک تکه پارچه که برای هرکس ممکن بود یک خاطره، یک خانه، یک شهر یا یک ایران را یادآوری کند.

نصب پرچم بر سر در خانه ها

سال‌ها قبل، در تلویزیون ایده‌ای مطرح شد که پرچم سه‌رنگ ایران فقط روی ساختمان‌های دولتی و میدان‌ها دیده نشود و مردم هم آن را روی سردر خانه‌ها و پنجره‌هایشان نصب کنند. ایده ای که محمدرضا شهیدی‌فر پیشنهادش داد و با استقبال مردم روبه‌رو شد و از آن پس پرچم‌های ایران در گوشه‌وکنار خیابان‌ها و خانه‌ها دیده می‌شد.شهیدی‌فر در سال‌های فعالیتش در برنامه‌های «مردم ایران سلام» و «پارک ملت» بارها درباره پرچم ایران و جایگاه آن به‌عنوان نماد ملی صحبت کرد. در آرشیوهای منتشرشده از آن دوره، حضور پرچم در دکور و فضای این برنامه‌ها هم به چشم می‌خورد.حالا بعد از تجربه‌ای که در روزهای جنگ رقم خورد و پرچم ایران را در دست مردم و در خیابان‌ها بیشتر دیدیم، همان ایده قدیمی می‌تواند دوباره محل بحث باشد. اگر شهروندی بخواهد پرچم ایران را روی خانه‌اش نصب کند، چرا شهرداری برای این کار یک پایه یا میله و گیره استاندارد و رایگان در اختیارش نگذارد؟این‌بار نه برای یک مراسم و نه فقط برای چند روز؛ برای اینکه هر خانه‌ای که خواست، جایی برای پرچم خودش داشته باشد. شهرداری تهران حتما برای چنین خدمات شهروندی که جان مایه ایرانی دارد پیشقدم است.

از چهارراه ولیعصر تا سردر خانه‌ها

در دو جنگ تحمیلی اخیر پرچم جایگاه ویژه ای برای مردم پیدا کرد دیگر کسی آن را روی دکل نگذاشت و برود. یک نفر در میانه میدان ایستاد، پرچم را گرفت و وقتی خسته شد، نفر بعدی آمد. بعد یکی دیگر. … …